paidevo.gr

Του Ανδρέα Κοσιάρη

Αν νομίζουμε πως οι κυβερνήσεις και οι ισχυροί του πλανήτη αγνοούν την κλιματική αλλαγή, τότε είμαστε εμείς που ζούμε στη δική μας φούσκα άγνοιας. Οι πλούσιοι ξέρουν ότι έρχεται μια μεγάλου μεγέθους καταστροφή λόγω του κλίματος και προετοιμάζονται για να την επιζήσουν – εκείνοι, όχι εμείς.

Μπορεί να ακούγεται λίγο σαν θεωρία συνωμοσίας, αλλά δεν είναι. Κράτη και ελίτ προετοιμάζονται ενεργά για την κλιματική κατάρρευση. Για παράδειγμα, πολλά Δυτικά κράτη οχυρώνουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τα σύνορά τους, απέναντι στην αναμενόμενη αύξηση των μεταναστευτικών ροών από φτωχότερα κράτη, που είτε βρίσκονται σε μέρη του πλανήτη που θα γίνουν ακατοίκητα είτε είναι πολύ φτωχά για να προσφέρουν ανακούφιση στους πολίτες τους. Ο δημοσιογράφος Κρίστιαν Παρέντι έχει ονομάσει αυτήν την τακτική ως «η πολιτική της οπλισμένης σωστικής λέμβου»

Αλλά δεν είναι μόνο η διαφορά πλούσιων και φτωχών κρατών που θα δημιουργήσει – ή ήδη δημιουργεί – αυτό που ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ, Φίλιπ Άλστον, χαρακτήρισε ως «κλιματικό απαρτχάιντ». Ακόμα και εντός των συνόρων των πλούσιων κρατών, οι συνθήκες ζωής και οι δυνατότητες επιβίωσης των φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού θα χειροτερεύσουν δραματικά.

Στον αντίποδα, οι πλούσιοι ήδη ετοιμάζονται για να μπορέσουν να διατηρήσουν τις ανέσεις – και τις ζωές τους. Περίπου σαν να παίζουν ένα βιντεοπαιχνίδι, όπου όποιος έχει τα περισσότερα χρήματα και κάνει τις πιο έξυπνες επιλογές, κερδίζει κι επιζεί του Αρμαγεδδώνα.

Στις πρόσφατες πυρκαγιές στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, τα σπίτια αστέρων και διασήμων σώθηκαν με την παρέμβαση ιδιωτικών πυροσβεστών, πληρωμένων από ασφαλιστικές εταιρείες για να σώζουν τις περιουσίες μονάχα όσων έχουν το απαραίτητο κεφάλαιο.

Στην πόλη του Μαϊάμι, στη Φλόριντα των ΗΠΑ, οι πλούσιοι εγκαταλείπουν τις βίλες τους σε παράκτιες περιοχές και αγοράζουν γη σε περιοχές με μεγαλύτερο υψόμετρο και μακρύτερα από την ακτή, γνωρίζοντας ότι τα μέχρι πρότινος «φιλέτα» θα βρίσκονται σύντομα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Οι περιοχές στις οποίες καταφεύγουν οι ελίτ, είναι οι φτωχότερες της πόλης, με τους κατοίκους τους να αναγκάζονται με τη σειρά τους να μετοικίσουν πιο κοντά στο νερό. Και φυσικά να κινδυνεύουν περισσότερο στην επερχόμενη αύξηση της στάθμης των υδάτων, σε ένα φαινόμενο που έχει ονομαστεί «κλιματικός εξευγενισμός» (climate gentrification).

Άλλοι δισεκατομμυριούχοι αγοράζουν γη σε χώρες που αναμένεται να μη δουν τόσο έντονες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, με τη Νέα Ζηλανδία να αντιδρά απαγορεύοντας την αγορά σπιτιών από ξένους, για να κρατήσει τις τιμές σε επίπεδα προσιτά για τους ντόπιους.

Επίσης, στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, κάποιοι δισεκατομμυριούχοι όντως ετοιμάζονται να δημιουργήσουν αποικίες στον Άρη. Φανταζόμαστε πως αν τα καταφέρουν, δε θα είναι ιδιαίτερο φτηνό το εισιτήριο. Άλλοι θέλουν να κάνουν upload τον εαυτό τους σε υπερ-υπολογιστές.

Όποια κι αν είναι τα σχέδιά τους, οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ έχουν ένα κοινό. Ξέρουν και πιστεύουν ότι έρχεται το «Γεγονός», το οποίο είναι η κλιματική κατάρρευση. Η δράση τους για να το αποτρέψουν είναι μηδαμινή. Προετοιμάζονται για να το επιζήσουν. Σε πλήρη συνεννόηση με την ταξική τους συνείδηση, δε δίνουν δεκάρα τι θα κάνουμε εμείς.

(Πηγή: enallaktikos.gr με πληροφορίες από info-war)

Συντάκτης: Σωτήρης Κυριακίδης

“Θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι εκεί έξω, κάτω από τους πάγους, και για πόσο καιρό έχει βρεθεί εκεί” λέει ο γεωλόγος Μιχάλης Στύλλας, ένας από τους λιγοστούς ειδικούς επιστήμονες στον κόσμο, που ταυτόχρονα είναι δεινός και πολύπειρος ορειβάτης, μιλώντας για το μοναδικό, παγκόσμιο πρότζεκτ με τίτλο “Vanishing Glaciers”, στο οποίο θα συμμετάσχει ήδη από τα πρώτα στάδια. 

Ο Έλληνας γεωλόγος, που θα ταξιδέψει εκεί όπου ελάχιστοι κοινοί θνητοί θα βρεθούμε, μίλησε στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ- ΜΠΕ, “Πρακτορείο 104,9FM” για το διεθνές πρόγραμμα, που -λόγω και της κλιματικής αλλαγής- έχει λιγοστό χρόνο για να ολοκληρωθεί και μπορεί να ξεκλειδώσει επιστημονικές ανακαλύψεις για την προέλευση και την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας με την ολοκλήρωσή του.

“Μετά από 15 χρόνια σχεδόν μόνιμης διαμονής στον Όλυμπο ως διαχειριστής καταφυγίου και στο πλαίσιο των διδακτορικών μου σπουδών, βρέθηκα στη Γαλλία όπου έκανα τις μεταδιδακτορικές μου σπουδές, σε σχέση με τους παγετώνες και τις κλιματικές αλλαγές στον Όλυμπο. Έτσι πέρυσι έλαβα ένα μήνυμα από έναν καθηγητή τον οποίο γνώριζα από το Πολυτεχνείο της Λoζάνης που έψαχνε έναν γεωλόγο-ορειβάτη για ηγηθεί κάποιων εξειδικευμένων ερευνητικών αποστολών σε πολλές χώρες του κόσμου. Δεν μπορούσα να προσπεράσω εύκολα αυτή την πρόσκληση και έτσι είμαι εδώ” εξηγεί ο κ. Στύλλας, ενώ περιγράφει τη συναρπαστική επιστημονική αποστολή, που για χρόνια θα αναζητά απαντήσεις σε ερωτήματα των επιστημόνων, εκεί όπου δεν είχαν μέχρι σήμερα αναζητηθεί.

Μια αποστολή, που έχει ως πυρήνα ένα ερευνητικό πρόγραμμα, “το οποίο έχει ως στόχο να μελετήσει τους μικροργανισμούς και τα βακτήρια, που ζούνε στους πάγους των υψηλότερων οροσειρών του πλανήτη”.

Πέραν του Μιχάλη Στύλλα, που είναι και ο expeditions leader, η ομάδα αποτελείται από τον Hannes Peter (ειδικό στη μικροβιακή οικολογία υδάτινων συστημάτων- aquatic microbial ecology), Matteo Tolosano και Vincent de Staercke (αλπινιστές και περιβαλλοντικούς βιολόγους).

Όπως εξηγεί δε ο κ.Στύλλας, η αποστολή ξεκινά από τη Γροιλανδία, “ένα καίριο γεωγραφικό σημείο για τις κλιματικές αλλαγές, αφού οι πάγοι λιώνουν πολύ πιο γρήγορα από ό,τι σε άλλες περιοχές και άρα είναι ένα σημαντικό μέρος, που καταγράφει τις κλιματικές αλλαγές του πλανήτη”.

Πρωταρχικός στόχος των επιστημόνων είναι να κερδίσουν την κούρσα με τον χρόνο: “Ξέρουμε πλέον πιο πολλά πράγματα για τους μικροοργανισμούς και τα βακτήρια που ζούνε μέσα στα ηφαίστεια, στα βάθη των ωκεανών, στον βόρειο και στο νότιο πόλο, αλλά με τους παγετώνες που βρίσκονται κάτω από το Έβερεστ, στις Άνδεις, στις υψηλότερες οροσειρές του πλανήτη δεν είχε ασχοληθεί κανένας μέχρι τώρα” εξηγεί ο Έλληνας ειδικός γεωλόγος, σημειώνοντας δε με έμφαση πως το συγκεκριμένο πρωτοποριακό πρόγραμμα έχει και μια πτυχή φιλοσοφική, αφού “είναι ένα από τα ερευνητικά προγράμματα αιχμής που ψάχνει να δει τη ζωή από μια άλλη άποψη”.

ΕΡ. Δεν είναι εν έτει 2019 γνωστά όλα αυτά που περιγράφονται στους βασικούς στόχους της επιστημονικής αποστολής;

ΑΠ. Κι όμως όχι. Για αυτό το συγκεκριμένο ερευνητικό πρόγραμμα έλαβε μια μεγάλη χρηματοδότηση. Ξέρουμε πλέον πιο πολλά πράγματα για τους μικροοργανισμούς και τα βακτήρια που ζούνε μέσα στα ηφαίστεια, στα βάθη των ωκεανών, στον βόρειο και στο νότιο πόλο, αλλά με τους παγετώνες που βρίσκονται κάτω από το Έβερεστ, στις Άνδεις, στις υψηλότερες οροσειρές του πλανήτη δεν είχε ασχοληθεί κανένας μέχρι τώρα.

Υπάρχει μάλιστα και μια πιο φιλοσοφική εικασία, ότι η ζωή ίσως να μην ξεκίνησε από τα βάθη των ωκεανών, αλλά ΝΑ ξεκίνησε από τα βουνά.

Να σχηματίστηκαν οι πάγοι όλης της Γης πριν από εκατομμύρια χρόνια στη Γη και όταν άρχισαν να λιώνουν -και τα μεγάλα υψόμετρα είναι σημεία στα οποία η ακτινοβολία είναι ίσως πιο δυνατή- βρήκαν αυτοί οι μικρoοργανισμοί στο έδαφος τα ακραία περιβάλλοντα και τα κρύα νερά και σιγά-σιγά πέρασαν στα ποτάμια και κατρακύλησαν στα βάθη των ωκεανών.

Αυτό βέβαια χρήζει συζήτησης, όμως ναι, δεν γνωρίζουμε πολλά για το ευρύτατο όλον της Γης, όπως αυτό υφίσταται στις υψηλότερες κορυφές, όσα γνωρίζουμε για τους ωκεανούς και την Ανταρκτική.

“Αλπικοί παγετώνες, vanising glaciers” ήταν πράγματι λοιπόν ο τίτλος του πρότζεκτ επειδή και οι παγετώνες λόγω της κλιματικής αλλαγής είναι υπό εξαφάνιση και δεν είναι μόνο τα έμβια όντα που απειλούνται από εξαφάνιση, είναι και τα πιο ‘άψυχα’ όντα όπως είναι οι παγετώνες, η διάβρωση των πετρωμάτων, που έχουν πολλαπλές επιπτώσεις.

Έτσι, ορμώμενοι από το γεγονός ότι στην Ελβετία τουλάχιστον, όπου οι αλλαγές είναι ιδιαίτερα καταγεγραμμένες, (μέχρι το 2050 υπολογίζουν ότι θα έχουν χάσει το 30% από τους παγετώνες, με όποιες συνέπειες θα έχει αυτό για το οικοσύστημα, την υδροηλεκτρική ενέργεια και σε διάφορους άλλους τομείς, π.χ τον τουρισμό), οι καθηγητές του Πολυτεχνείου της Λωζάνης είπαν πως όταν χάσουμε το νερό, θα χάσουμε και αυτή τη βιοποικιλότητα.

Οπότε τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να κάνουμε μια αποστολή σε όλον τον πλανήτη να δούμε τι βλέπουμε από εκεί κάτω, πόσα χρόνια είναι εκεί – είναι εκατομμύρια χρόνια;- αλλά και όχι μόνο.

Μια πιο φιλόδοξη παράμετρος είναι ότι μπορεί όταν έλιωσαν οι πάγοι στον Άρη και σε εξωπλανήτες να υπήρξαν -ή και να υπάρχουν- οι συνθήκες, ώστε να έχει σχηματιστεί ζωή και σε αυτά τα περιβάλλοντα.

ΕΡ. Πόσο χρόνο θα διαρκέσει η αποστολή και σε πόσες χώρες του πλανήτη είναι προγραμματισμένο να βρεθείτε μέχρι το 2021;

ΑΠ. Είμαστε μια αρκετά μεγάλη επιστημονική ομάδα στο σύνολο. Κι εμείς που κάνουμε τις αποστολές στην ύπαιθρο -ήμασταν στη Νέα Ζηλανδία- μια μικρότερη.

Είμαστε τέσσερα άτομα με ερευνητές άλλους που πάντα με πλαισιώνουν, τώρα έχουμε την αποστολή στη Γροιλανδία, ένα καίριο σημείο για τις κλιματικές αλλαγές αφού οι πάγοι λιώνουνε πολύ πιο γρήγορα από ό,τι σε άλλες περιοχές, είναι ένα σημαντικό μέρος που καταγράφει τις κλιματικές αλλαγές του πλανήτη.

Αμέσως μετά τη Γροιλανδία θα πάμε στην οροσειρά του Καύκασου και ίσως μετά στις Άλπεις, αυτά για την πρώτη χρονιά. Μετά υπάρχουν ταξίδια στα Ιμαλάια, στις Άνδεις, στο Εκουαδόρ, τελευταία σε παγετώνες στην Ουγκάντα και στο Κιλιμάντζαρο, που είναι ήδη υπό εξαφάνιση και εξατμίζονται κυριολεκτικά χρόνο με τον χρόνο. Τη δε τρίτη χρονιά θα κλείσουν οι ερευνητικές αποστολές με μια επίσκεψη στα βουνά της Βόρειας Αμερικής, στην Αλάσκα και στον Καναδά.

Εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να επισκεφτούμε όλους τους παγετώνες, αλλά με αυτό τον τρόπο θα έχουμε για πρώτη φορά στα επιστημονικά δεδομένα μια παγκόσμια καταγραφή για το πώς τα οικοσυστήματα αυτά αντιδρούν σε διάφορες περιοχές του πλανήτη και τι υπάρχει εκεί.

Είναι γύρω στις 15 χώρες στο σύνολο εκτός απροόπτου. Έτσι θα είμαι μαζί με τις δύο μεγάλες μου αγάπες -εκτός από την οικογένεια μου, τη γυναίκα και το γιό μου- που θα συνδυάσω, την ορειβασία και την επιστημονική έρευνα.

ΕΡ. Τι λοιπόν είναι στόχος θα μελετηθεί; Ποιοι είναι οι μικροργανισμοί που ελπίζετε πως θα βρείτε;

ΑΠ. Στους μικροοργανισμούς που θα μελετήσουμε θα γίνουν αναλύσεις για το DNA, το RNA, θα πάρουμε όλες τις δυνητικές πληροφορίες, με την τεχνολογία που υπάρχει σήμερα μπορείς να μελετήσεις ακόμη και από μονοκύτταρο οργανισμό το DNA του.

Από εκεί και πέρα θα τεθούν και πιο επιστημονικά ζητήματα, αλλά και πιο φιλοσοφικά, δηλαδή υπάρχουν π.χ πιθανότητες να υπάρχουν παρόμοιοι μικροοργανισμοί και σε άλλους πλανήτες;

Αυτά είναι ακόμη υπό διερεύνηση και θα πάρει κάποια χρόνια (σ.σ. να δοθούν απαντήσεις), γιατί οι αναλύσεις είναι χρονοβόρες, ειδικά για το γενετικό υλικό, για το DNA για να βγουν τα οριστικά αποτελέσματα.

Δεν παύει να είναι όμως ένα από τα ερευνητικά προγράμματα αιχμής, που ψάχνει να δει τη ζωή και από μια άλλη άποψη.

Είναι μια τελευταία ευκαιρία να πάρουμε τις πληροφορίες που αυτοί οι μικρoοργανισμοί έχουν να μας δώσουν, γιατί αυτοί οι μικροoργανισμοί είναι αόρατοι, αλλά αν κανείς σκεφτεί μια περιοχή, που ξεκινά από την κορυφή του βουνού και φτάνει μέχρι τα βάθη της θάλασσας, οι μικροoργανισμοί που υπάρχουν εκεί πέρα σε αυτό το πολύ κρύο και καθόλου φιλόξενο θα έλεγα περιβάλλον, είναι η Μηχανική του Περιβάλλοντος.

Από εκεί ξεκινά να γίνεται μετά η άλγη, να γίνονται διάφορες άλλες μεγαλύτερες κοινότητες οργανισμών, στη συνέχεια τα ψάρια, τα φυτά που υπάρχουν στα ποτάμια και στα δάση, οπότε, ναι, είναι κατά κάποιο τρόπο η αρχή πολλών οικοσυστημάτων εκεί πέρα κάτω από τους πάγους που λιώνουν με γρήγορους ρυθμούς: είναι άρα μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να μάθουμε ό,τι έχει να μας δείξει η φύση εκεί πέρα πριν εξαφανιστούν από τη Γη τελείως.

ΕΡ. Συμμετέχεις και λόγω της εμπειρίας στην ορειβασία. Έχεις κατακτήσει και το Έβερεστ;

ΑΠ. Είναι οι δύο παράλληλοι μου βίοι. Προσπαθούσα χρόνια να κρατάω και τις ακαδημαϊκές μου σπουδές σε ένα καλό επίπεδο, αλλά και στην ορειβασία είμαι από τους λίγους Έλληνες που είχα την τύχη όχι μόνο να δω τον κόσμο από την κορυφή του Έβερεστ αλλά και να πάω σε πολλά όμορφα, απόμακρα, ενδιαφέροντα σημεία του πλανήτη και να γευτώ αυτές τις κορυφές. Κορυφές που τώρα θα πάω να δω ξανά, αλλά με άλλο μάτι, να δω τι κρύβεται κάτω από τους πάγους που πλαισιώνουν την κορυφή.

ΕΡ. Ένα ερώτημα που προκύπτει από την περιγραφή του προγράμματος είναι το αν θα έχουμε εξελίξεις σε τομείς όπως η φαρμακευτική, ή άλλα οφέλη. Τι ευρήματα θα μπορούσατε να φέρετε πίσω στις βαλίτσες σας, μετά από το ταξίδι, όπου θα “τρυγήσετε” τους παγετώνες σε 15 χώρες;

ΑΠ. Και αυτό το ερώτημα έχει διττή προσέγγιση, από καθαρά επιστημονικής πλευράς πάμε να δούμε αυτό, αν υπάρχει μια ενιαία κοινότητα μικροοργανισμών παγκοσμίως, που βρίσκεται κάτω από αυτούς τους παγετώνες ή αν π.χ αυτά που θα δούμε στη Νέα Ζηλανδία έχουν διαφορά από αυτά που θα δούμε στις Άλπεις.

Εκεί θα τεθούν άλλα ερωτήματα, όπως γιατί να διαφέρουν τα μικρόβια και οι μικρoοργανισμοί που βρίσκονται στα Ιμαλάια από εκείνους που θα βρούμε στις Άνδεις ή στον Καύκασο.

Αν δεν υπάρχει μια ενιαία τέτοια κοινότητα, που κατά κάποιον τρόπο να χαρακτηρίζει και ένα κοινό DNA για τον πλανήτη Γη, τότε θα μπούνε και άλλα ερωτήματα που έχουν να κάνουν με τις λιθοσφαιρικές πλάκες, τις κλιματικές αλλαγές, γιατί κάποια από αυτά τα ευρήματα μπορούν να υπάρχουν ακόμη και εκατομμύρια χρόνια εκεί. Και αυτό είναι και το δεύτερο ερώτημα: θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι εκεί έξω κάτω από τους πάγους και για πόσο καιρό έχει βρεθεί εκεί.

Μαζί με τα υπόλοιπα ευρήματα που υπάρχουν από τα βάθη των ωκεανών, οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μπορούν να συνδυαστούν και με πιο φιλοσοφικό τρόπο στο “από που τελικά προήλθε η ζωή σε αυτό τον πλανήτη;”.

Είναι κάτι που μπορεί να μην έχει και τόσο άμεσο ενδιαφέρον για την καθημερινότητά μας, αλλά έχει σχέση με το ότι, για παράδειγμα, τελευταία ο άνθρωπος ψάχνει να δει εναγωνίως αν υπάρχει ζωή στον πλανήτη Άρη ή σε πλανήτες έξω από το ηλιακό μας σύστημα.

Έτερο κομμάτι που έχει ενδιαφέρον είναι η βιοτεχνολογία που ακολουθεί αυτή την έρευνα.

Παλαιότερα είχαν βρεθεί κάποια βακτήρια τα οποία σήμερα χρησιμοποιούνται ευρέως για αντιβιοτικά αλλά και σε άλλες εφαρμογές ιατρικής και βιοτεχνολογίας.

Αυτή είναι η δεύτερη διάσταση του εγχειρήματος, το τι δηλαδή θα αφήσουμε μετά, αφού κάποιο από αυτό το DNA θα διατηρηθεί στο Πολυτεχνείο της Λωζάνης, οπότε αυτοί οι τύποι οργανισμών είναι τόσο ανθεκτικοί που τους… αρέσει να ζουν σε ένα περιβάλλον τόσο κρύο και όπου δεν έχει και πολύ φως όλο το χρόνο, ίσως έχουν να μας πούνε κάτι γενετικά για κάποιες ιατρικές εφαρμογές και φάρμακα.

Μπορεί να σώσουν στο μέλλον ζωές, αν (οι επιστήμονες τους) επεξεργαστούν κατάλληλα.

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Ο Ismail Zulfic γεννήθηκε χωρίς χέρια και με δυσμορφία στα πόδια του. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει καθημερινά είναι πολλές, η δύναμη και η επιμονή του όμως είναι πολύ μεγαλύτερες…

Πάρα τις αντιξοότητες, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό καθώς ήταν το όνειρό του από μικρός. Ο Ismail από την Βοσνία και Ερζεγοβίνη είναι ένα από τα 53 παιδιά με αναπηρία που είναι μέλος της ομάδας με αθλητές με αναπηρία του Σαράγιεβο.

Στην αρχή, ήταν δύσκολο να κοινωνικοποιηθεί καθώς ήταν αρκετά ντροπαλός. Ύστερα όμως βρήκε το θάρρος να αντιμετωπίσει τον φόβο του με το νερό και τελικά να αναδειχθεί σε έναν δεινό κολυμβητή. Έχοντας επιμονή στο στόχο του, ο Ismail πήρε μέρος σε βαλκανικούς αγώνες για παιδιά με αναπηρία και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.

Ο προπονητής της ομάδας, Amel Kapo δηλώνει: «Θέλω να αποδείξω ότι μπορεί τα άτομα με αναπηρία να είναι διαφορετικά, όμως αν κανείς τους δώσει την ευκαιρία, μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμή τους και να κάνουν σπουδαία πράγματα».

Δείτε το βίντεο:

(Πηγή: amea-care.gr)

Η καρδιαγγειακή νόσος είναι η κυριότερη αιτία θανάτου των ανθρώπων μέσης ηλικίας διεθνώς, αλλά στις χώρες υψηλού εισοδήματος οι θάνατοι από καρκίνο έχουν πια γίνει δύο φορές συχνότεροι από ό,τι οι καρδιαγγειακοί, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική μελέτη.

Οι καρδιαγγειακοί θάνατοι μεσηλίκων είναι δυόμισι φορές συχνότεροι στις χώρες χαμηλού εισοδήματος από ότι σε εκείνες υψηλού εισοδήματος, κυρίως εξαιτίας των ελλείψεων του συστήματος υγείας στις πρώτες.

Η επιδημιολογική έρευνα PURE (Prospective Urban Rural Epidemiology), που δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό “The Lancet” και παρουσιάσθηκε την Τρίτη στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας στο Παρίσι, μελέτησε σε βάθος δεκαετίας δειγματοληπτικά στοιχεία για 162.534 ανθρώπους 35 έως 70 ετών σε 21 χώρες διαφόρων επιπέδων ανάπτυξης.

«Καθώς η καρδιαγγειακή νόσος μειώνεται σε πολλές χώρες, λόγω των μέτρων πρόληψης και της θεραπείας, η θνησιμότητα από τον καρκίνο θα γίνει πιθανώς η κυριότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως στο μέλλον», δήλωσε ο ερευνητής Σαλίμ Γιουσούφ, καθηγητής ιατρικής του καναδικού Πανεπιστημίου ΜακΜάστερ.

«Καθώς οι καρδιαγγειακοί θάνατοι συνεχίζουν να πέφτουν, ο καρκίνος αναμένεται να γίνει η κύρια αιτία θανάτου διεθνώς μέσα σε λίγες δεκαετίες», εκτίμησε και ο επικεφαλής ερευνητής δρ Ζιλ Νταζενέ, καθηγητής του Πανεπιστημίου Λαβάλ του Κεμπέκ.

Η θνησιμότητα από οποιαδήποτε αιτία (πλην καρκίνου) ανά 1.000 ανθρωποέτη είναι χαμηλότερη στις χώρες υψηλού εισοδήματος (3,4%), πιο αυξημένη στις χώρες μεσαίου εισοδήματος (6,9%) και υψηλότερη στις χώρες χαμηλού εισοδήματος (13,3%).

Τα ποσοστά των θανάτων καρδιαγγειακής αιτιολογίας διεθνώς είναι περίπου 40% (Νο 1 αιτία θανάτου), έναντι 26% του καρκίνου (Νο 2 αιτία θανάτου). Εκτιμάται ότι το 2017 περίπου 17,7 εκατομμύρια θάνατοι -από τα συνολικά 55 εκατομμύρια- είχαν καρδιαγγειακή αιτιολογία.

Ανάλογα με το επίπεδο εισοδήματος υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις: Οι καρδιαγγειακοί θάνατοι είναι μόνο το 23% των συνολικών θανάτων στις χώρες υψηλού εισοδήματος, το 41% στις χώρες μεσαίου εισοδήματος και το 43% στις χώρες χαμηλού εισοδήματος. Τα αντίστοιχα ποσοστά για τα ποσοστά των θανάτων από καρκίνο είναι 55%, 30% και 15%.

Πάνω από το 70% των καρδιαγγειακών περιστατικών και αντίστοιχων θανάτων παγκοσμίως εκτιμάται ότι οφείλονται σε ένα σχετικά μικρό αριθμό 14 παραγόντων κινδύνου, που θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν, όπως η υπέρταση, η υψηλή χοληστερίνη, η παχυσαρκία, το κάπνισμα, η ανεπαρκής σωματική άσκηση, η κατανάλωση αλκοόλ και αλατιού, η κατάθλιψη και το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Ορισμένοι παράγοντες κινδύνου διαφέρουν ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης μιας χώρας, όπως η ρύπανση του αέρα και η ανθυγιεινή διατροφή.

Από όλους τους παραπάνω παράγοντες κινδύνου, οι μεταβολικοί συμβάλλουν περισσότερο στην καρδιαγγειακή θνησιμότητα παγκοσμίως (κατά 41,2%), με την υπέρταση να κρατά τα ηνία (22,3%). Σύμφωνα εξάλλου με τη μελέτη, όσο αυξάνεται το εισόδημα μιας χώρας, τόσο αυξάνεται η αναλογία θανάτων από μη μεταδοτικές νόσους.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά και ρεκόρ του καλοκαιριού του 2019, κατά το τρίμηνο Ιουνίου-Ιουλίου-Αυγούστου, όσον αφορά στη θερμοκρασία, στους ανέμους, στις βροχές και στους κεραυνούς, έδωσε στη δημοσιότητα η μετεωρολογική υπηρεσία meteo του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών (ΕΑΑ).

– Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε από το δίκτυο αυτόματων μετεωρολογικών σταθμών του ΕΑΑ, ήταν οι 41,9 βαθμοί στη Χάλκη της Λάρισας στις 8 Ιουλίου. Στην Αττική το ρεκόρ σημειώθηκε στο Χαροκόπειο της Καλλιθέας (39,5 βαθμοί) στις 4 Ιουλίου.

– Η μεγαλύτερη ένταση ανέμου σε κακοκαιρία καταγράφηκε στο Νέο Μαρμαρά Χαλκιδικής στις 10 Ιουλίου (132 χιλιόμετρα την ώρα) και η μέγιστη ένταση μελτεμιού στην Παξιμάδα Καρύστου στις 26 Ιουνίου (επίσης 132 χλμ/ώρα). Οι μέρες με ισχυρό μελτέμι στο Αιγαίο ήσαν 12 τον Ιούλιο και 24 τον Αύγουστο.

– Η μέγιστη βροχόπτωση σύντομης διάρκειας (δεκαλέπτου) υπήρξε στη Πεντέλη στις 19 Ιουνίου (20 χιλιοστά), ενώ η μέγιστη ημερήσια βροχόπτωση στη Ζαγορά Πηλίου στις 17 Ιουλίου (105 χιλιοστά).

– Όσον αφορά τους κεραυνούς, τον Ιούνιο έπεσαν περίπου 68.000, τον Ιούλιο 46.500 και τον Αύγουστο μόνο 8.500. Η μέγιστη κεραυνική δραστηριότητα καταγράφηκε στις 10 και 11 Ιουλίου στη Βόρεια Ελλάδα και στο Βόρειο Αιγαίο στη διάρκεια της φονικής και καταστροφικής υπερκυτταρικής καταιγίδας που έπληξε τη Χαλκιδική.

– Η σημαντικότερη κακοκαιρία διαρκείας του καλοκαιριού υπήρξε ο «Αντίνοος», στις 14 έως 17 Ιουλίου, ένα βαρομετρικό χαμηλό από την Ιταλία που έφθασε στη χώρα μας προκαλώντας καταιγίδες και χαμηλές για την εποχή θερμοκρασίες, σε βαθμό χωρίς προηγούμενο για τα νοτιοανατολικά της Ελλάδας και για τέτοια εποχή κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Αποκαρδιωτικά είναι τα στοιχεία της τροχαίας για τα τροχαία δυστυχήματα  που σημειώθηκαν στην Αττική κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της τροχαίας, 47 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους τους καλοκαιρινούς μήνες στην Αττική και συνολικά σημειώθηκαν 1362 τροχαία.

Μάλιστα ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ήταν 1650.

Αναλυτικά τα στατιστικά στοιχεία της τροχαίας για τους καλοκαιρινούς μήνες και τις αιτίες των τροχαίων:

Κατά το μήνα Ιούνιο 2019, στην περιοχή της Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής σημειώθηκαν 509 τροχαία ατυχήματα με 604 παθόντες και ειδικότερα:

18 θανατηφόρα με 18 νεκρούς,
19 σοβαρά με 21 σοβαρά τραυματίες,
472 ελαφρά με 565 ελαφρά τραυματίες.

Τα κυριότερα αίτια των ατυχημάτων αυτών ήταν η οδήγηση χωρίς σύνεση και προσοχή, η παραβίαση ρυθμιστικών πινακίδων και η παραβίαση των κανόνων κυκλοφορίας από πεζούς, ενώ η μη χρήση προστατευτικού κράνους από τους οδηγούς και επιβάτες των δικύκλων επέτεινε, σε πολλές περιπτώσεις, τη σοβαρότητα του τραυματισμού τους.

Το ίδιο χρονικό διάστημα στο πλαίσιο των στοχευμένων δράσεων που εφαρμόζει η Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής για την τροχονομική αστυνόμευση και την αναβάθμιση του επιπέδου οδικής ασφάλειας στην περιοχή της Αττικής, βεβαιώθηκαν -18.340- παραβάσεις, από τις οποίες -811- σε βαθμό πλημμελήματος.

Ενδεικτικά βεβαιώθηκαν:

881 παραβάσεις για οδήγηση υπό την επίδραση οινοπνεύματος, από τις οποίες οι 96 ήταν σε βαθμό πλημμελήματος,
2.345 παραβάσεις ορίου ταχύτητας,
257 παραβάσεις για παραβίαση ερυθρού σηματοδότη,
411 παραβάσεις για χρήση κινητού τηλεφώνου,
637 παραβάσεις για μη χρήση ζώνης ασφαλείας και,
1.392 παραβάσεις για μη χρήση προστατευτικού κράνους

Κατά το μήνα Ιούλιο 2019, στην περιοχή της Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής σημειώθηκαν 473 τροχαία ατυχήματα με 557 παθόντες και ειδικότερα:

• 9 θανατηφόρα με 9 νεκρούς,
• 25 σοβαρά με 27 σοβαρά τραυματίες,
• 439 ελαφρά με 521 ελαφρά τραυματίες.

Τα κυριότερα αίτια των ατυχημάτων αυτών ήταν η οδήγηση χωρίς σύνεση και προσοχή, η παραβίαση ρυθμιστικών πινακίδων και η παραβίαση των κανόνων κυκλοφορίας από πεζούς, ενώ η μη χρήση προστατευτικού κράνους από τους οδηγούς και επιβάτες των δικύκλων επέτεινε, σε πολλές περιπτώσεις, τη σοβαρότητα του τραυματισμού τους.

Το ίδιο χρονικό διάστημα στο πλαίσιο των στοχευμένων δράσεων που εφαρμόζει η Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής για την τροχονομική αστυνόμευση και την αναβάθμιση του επιπέδου οδικής ασφάλειας στην περιοχή της Αττικής, βεβαιώθηκαν -15.443- παραβάσεις από τις οποίες -698- σε βαθμό πλημμελήματος.

Ενδεικτικά βεβαιώθηκαν:

• 450 παραβάσεις για οδήγηση υπό την επίδραση οινοπνεύματος, από τις οποίες οι 70 ήταν σε βαθμό πλημμελήματος,
• 2.349 παραβάσεις ορίου ταχύτητας,
• 287 παραβάσεις για παραβίαση ερυθρού σηματοδότη,
• 421 παραβάσεις για χρήση κινητού τηλεφώνου,
• 304 παραβάσεις για μη χρήση ζώνης ασφαλείας και,
• 1.116 παραβάσεις για μη χρήση προστατευτικού κράνους.

Κατά το μήνα Αύγουστο 2019, στην περιοχή της Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής σημειώθηκαν 382 τροχαία ατυχήματα με 469 παθόντες και ειδικότερα:

• 20 θανατηφόρα με 20 νεκρούς,
• 15 σοβαρά με 16 σοβαρά τραυματίες,
• 347 ελαφρά με 433 ελαφρά τραυματίες.

Τα κυριότερα αίτια των ατυχημάτων αυτών ήταν η οδήγηση χωρίς σύνεση και προσοχή, η παραβίαση ρυθμιστικών πινακίδων και η παραβίαση των κανόνων κυκλοφορίας από πεζούς, ενώ η μη χρήση προστατευτικού κράνους από τους οδηγούς και επιβάτες των δικύκλων επέτεινε, σε πολλές περιπτώσεις, τη σοβαρότητα του τραυματισμού τους.

Το ίδιο χρονικό διάστημα στο πλαίσιο των στοχευμένων δράσεων που εφαρμόζει η Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής για την τροχονομική αστυνόμευση και την αναβάθμιση του επιπέδου οδικής ασφάλειας στην περιοχή της Αττικής, βεβαιώθηκαν -13.517- παραβάσεις από τις οποίες -590- σε βαθμό πλημμελήματος.

Ενδεικτικά βεβαιώθηκαν:

• 427 παραβάσεις για οδήγηση υπό την επίδραση οινοπνεύματος, από τις οποίες οι 67 ήταν σε βαθμό πλημμελήματος,
• 257 παραβάσεις ορίου ταχύτητας,
• 212 παραβάσεις για παραβίαση ερυθρού σηματοδότη,
• 356 παραβάσεις για χρήση κινητού τηλεφώνου,
• 311 παραβάσεις για μη χρήση ζώνης ασφαλείας και,
• 040 παραβάσεις για μη χρήση προστατευτικού κράνους.

(Πηγή: in.gr)

Τα 96α του γενέθλια γιόρτασε ο γηραιότερος δύτης στον κόσμο, κάνοντας scuba diving στο “Ναυάγιο Ζηνοβία” στην Κύπρο. Μάλιστα, κατέρριψε το προσωπικό του ρεκόρ, βουτώντας σε βάθος 42 μέτρων για 48 λεπτά.

Ένας λάτρης των καταδύσεων γιόρτασε τα 96α γενέθλιά του κάνοντας scuba diving στην Κύπρο.

Κατέρριψε, μάλιστα, το προσωπικό του ρεκόρ, βουτώντας σε βάθος 42 μέτρων για 48 λεπτά, δηλαδή 2 μέτρα και 4 λεπτά περισσότερα από πέρυσι.

Ο βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Ray Woolley, από το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο γηραιότερος δύτης στον κόσμο και καταδύθηκε για να εξερευνήσει το “Ναυάγιο Ζηνοβία”, που χαρακτηρίζεται ο “Τιτανικός” της Μεσογείου.

Μαζί του βούτηξαν και αρκετοί δύτες, ενώ ο ίδιος δήλωσε πρόθυμος να βουτήξει και του χρόνου, αν ακόμη, βέβαια, έχει αρκετές δυνάμεις.

(Πηγή: news247.gr)

Αρκετά αρχαιοελληνικά ημερολόγια, ανάμεσά τους των Λακεδαιμονίων και των Μακεδόνων, είχαν ως αφετηρία (πρωτοχρονιά) τη φθινοπωρινή ισημερία.

Μπορεί πολλοί να διατύπωσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την απογοήτευσή τους για το “τέλος του καλοκαιριού”, ωστόσο, επισήμως το φθινόπωρο μας έρχεται φέτος στις 23 Σεπτέμβρη μαζί δηλαδή με τη φθινοπωρινή ισημερία.

Η φθινοπωρινή ισημερία είναι αστρονομικό φαινόμενο, κατά το οποίο η ημέρα και η νύχτα έχουν περίπου την ίδια διάρκεια. Συμπίπτει πάντα με την 22α ή 23η Σεπτεμβρίου (23 Σεπτεμβρίου το 2019).

Φθινοπωρινή ισημερία ονομάζεται στο βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η χώρα μας, και σηματοδοτεί ως εκ της ονομασίας της την πρώτη ημέρα του φθινοπώρου, μιας από τις τέσσερις εποχές του έτους. Στη συνέχεια, η ημέρα μικραίνει και η νύχτα μεγαλώνει, ώσπου η νύχτα να φθάσει στο ζενίθ της κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο της 22ας Δεκεμβρίου.

Αντίθετα, στο νότιο ημισφαίριο η ισημερία του Σεπτεμβρίου σηματοδοτεί την έναρξη της άνοιξης, γι’ αυτό καλείται εαρινή. Στη συνέχεια, η ημέρα μεγαλώνει και η νύχτα μικραίνει, ώσπου η ημέρα να φθάσει στο ζενίθ της κατά το θερινό ηλιοστάσιο της 22ας Δεκεμβρίου.

Αρκετά αρχαιοελληνικά ημερολόγια, ανάμεσά τους των Λακεδαιμονίων και των Μακεδόνων, είχαν ως αφετηρία (πρωτοχρονιά) τη φθινοπωρινή ισημερία.

(Πηγή: news247.gr με πληροφορίες από sansimera)

Μια από τις πιο διαδεδομένες φράσεις που αποδίδονται στον Αϊνστάιν είναι πως «όταν εξαφανιστούν οι μέλισσες η ανθρωπότητα θα έχει ακόμα τέσσερα χρόνια ζωής». Αν και η πατρότητα αυτού του αφορισμού ελέγχεται, ωστόσο, ουδείς αμφιβάλλει για τη σημασία που έχουν αυτά – αλλά όχι μόνο αυτά – τα έντομα για τη διατήρηση της ζωής στον πλανήτη.

Οι μέλισσες είναι οι διασημότεροι – όχι όμως και οι μοναδικοί – επικονιαστές, δηλαδή γονιμοποιητές, των φυτών. Μεταφέρουν τη γύρη, που είναι τα γονιμοποιητικά κύτταρα των φυτών, από το ένα φυτό στο άλλο, συντελώντας καταλυτικά στην αναπαραγωγή τους. Δίχως αυτούς τους φτερωτούς επικονιαστές – και με δεδομένο ότι ο αέρας, επίσης ικανός επικονιαστής, δεν αρκεί για να να καλύψει… όλες τις ανάγκες – οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η τροφή μας θα περιοριζόταν δραματικά στο καλαμπόκι, το ρύζι και το σιτάρι. Είναι τόση και τέτοιας η σημασία τους, που μία μέση αποικία μελισσών υπολογίζεται ότι έχει 20 έως 40 φορές περισσότερη αξία για την επικονίαση των φυτών, παρά για την παραγωγή μελιού.

Δεδομένου επίσης ότι οι μέλισσες είναι υπεύθυνες για το 60 – 70% – κάποιες μελέτες ανεβάζουν το ποσοστό και στο 80% – της γονιμοποίησης των φυτών και τουλάχιστον του 1/3 της γονιμοποίησης των καλλιεργειών, είναι προφανής ο κίνδυνος για το οικοσύστημα και για την παραγωγή τροφίμων, από την εξαφάνισή τους.

Αυτό, φυσικά, διόλου εμποδίζει την ανθρωπότητα να τις απειλεί με εξαφάνιση. Υπάρχουν περισσότερα από 800 είδη άγριας μέλισσας στην Ευρώπη, 7 από τα οποία ταξινομούνται από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) ως κρίσιμα απειλούμενα. Περίπου 46 είδη απειλούνται, 24 έχουν καταχωρηθεί ως ευάλωτα και 101 ως πολύ κοντά στο να απειληθούν. Αν και προς το παρόν θεωρείται απίθανο να εξαφανιστούν όλα τα είδη της μέλισσας, οποιαδήποτε στιγμή, ωστόσο, η απώλεια αυτών των απειλούμενων ειδών θα έχει μεγάλη επίδραση στην επικονίαση σε όλο τον κόσμο, εξαφανίζοντας φυτικά είδη, πάνω σε μερικά από τα οποία βασίζουμε και το καθημερινό φαγητό μας.

Το πρόβλημα όμως ξεπερνά τις μέλισσες. Υπάρχει μια ποικιλία από άλλα έντομα συμπεριλαμβανομένων των πεταλούδων, των «μπάμπουρων» κ.ά που κάνουν την υπόλοιπη δουλειά της επικονίασης και για τα οποία η ζωή επίσης δεν είναι εύκολη. Μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι μέχρι και το 40% των ειδών εντόμων παγκοσμίων είναι σε αριθμητική πτώση. Τα έντομα αντιμετωπίζουν ποσοστά εξαφάνισης που είναι οκτώ φορές υψηλότερα από τα σπονδυλωτά. Στη Γερμανία, οι επιστήμονες κατέγραψαν απώλειες έως και 75% της συνολικής μάζας των εντόμων και μάλιστα σε προστατευόμενες περιοχές. Ας φανταστούμε τι γίνεται στις απροστάτευτες…

Αυτές οι τάσεις οδηγούν τους επιστήμονες να πιστεύουν ότι περίπου το ένα τρίτο όλων των ειδών εντόμων – που υπολογίζονται στα 2 εκατομμύρια – μπορεί να απειληθεί με εξαφάνιση. Και ο αριθμός αυτός αυξάνεται κατά πάνω από 100.000 είδη κάθε χρόνο.

Δημιουργώντας… σύνδρομα στα έντομα

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ας περιοριστούμε στις μέλισσες, αν και πολλές από τις αιτίες που τις απειλούν, αφορούν όλα τα έντομα. Αν και οι πρώτες παρατηρήσεις για την μείωση του πληθυσμού τους έγιναν κατά την δεκαετία του ’80, ωστόσο, χρειάστηκε να φτάσουμε την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα για να αρχίσουν να βαράνε «συναγερμοί» και τους επιστήμονες να αναφέρονται πλέον στο λεγόμενο Σύνδρομο Εγκατάλειψης Αποικιών Κυψελών (Colony collapse disorder).

Πρόκειται για το φαινόμενο που συμβαίνει όταν η πλειοψηφία των εργατριών μελισσών σε μια αποικία εξαφανίζεται και αφήνει πίσω τη βασίλισσα, πολλές προμήθειες και μερικές μέλισσες «νοσοκόμες» για να φροντίσουν τις υπόλοιπες ανώριμες μέλισσες. Αλλά χωρίς τις εργάτριες, η αποικία έχει ελάχιστο χρόνο ζωής και πεθαίνει.

Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες κατέγραψαν το φαινόμενο από το 1998. Ιδιαίτερα έντονο ήταν στο Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ελβετία και τη Γερμανία. Στην Ιρλανδία είχαν φτάσει αναφορές για μείωση του πληθυσμού ακόμη και σε ποσοστό άνω του 50%. Κανονική γενοκτονία. Το φαινόμενο άρχισε να γίνεται παγκόσμιο όταν άγγιξε κάποιες ασιατικές και αφρικανικές χώρες.

Μέσα σε έξι χρόνια, πριν από το 2013, χάθηκαν πάνω από 10 εκατομμύρια αποικίες λόγω του συνδρόμου, σχεδόν διπλάσιες από το κανονικό ποσοστό απωλειών λόγω άλλων παραγόντων.

Το σύνδρομο μπορεί να προκαλέσει σημαντικές οικονομικές απώλειες. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών, η αξία των παγκόσμιων καλλιεργειών που επικονιάζονται με μέλισσες υπολογίστηκε σε περίπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια το 2005.

Εκτός όμως από την έμμεση οικονομική συμβολή των μελισσών υπάρχει και η άμεση, αφού η μελισσοκομία είναι από τους δυναμικότερους κλάδους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, το παγκόσμιο μελισσοκομικό απόθεμα αυξήθηκε από περίπου 50 εκατομμύρια τόνους το 1961 σε περίπου 83 εκατομμύρια το 2014, όπερ σημαίνει περίπου 1,3% μέση ετήσια αύξηση. Η μέση ετήσια αύξηση επιταχύνθηκε στο 1,9% από το 2009, παρά την εμφάνιση του συνδρόμου.

Σύμφωνα με δικά της στοιχεία του 2018, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δεύτερη σε παραγωγή μελιού στον κόσμο, μετά την Κίνα. Κάθε χρόνο, 600.000 περίπου χιλιάδες μελισσοκόμοι και 17 εκατομμύρια κυψέλες παράγουν περισσότερους από 250 τόνους μέλι. Για την ιστορία, η Ελλάδα είναι έκτη σε αριθμό κυψελών στην ΕΕ, 16η σε αριθμό μελισσοκόμων και 6η σε παραγωγή μελιού.

Ωστόσο, η παραγωγή δεν καλύπτει τη ζήτηση της ΕΕ για αυτό, μόνο το 2016, εισήχθησαν 200.000 τόνοι μέλι, κυρίως από την Κίνα.

Η αύξηση της παραγωγής μελιού, δεν σημαίνει αναγκαστικά αύξηση κυψελών ή μελισσών. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο αριθμός των κυψελών μειώθηκε στο μισό στις ΗΠΑ και κατά το 1/3 στην Ευρώπη από τη δεκαετία του 1960 και παρόλο που σταθεροποιήθηκε σε περίπου 17 εκατομμύρια στην Ευρώπη και 2,6 εκατομμύρια στις ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία, ο αριθμός των μελισσοκόμων εξακολουθεί να μειώνεται. Αυτό συμβαίνει λόγω της συγκεντροποίησης της παραγωγής σε όλο και λιγότερες επιχειρήσεις, φαινόμενο που αποτελεί συστατικό στοιχείο όλων των κλάδων της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι μεγάλες επιχειρήσεις σήμερα έχουν περισσότερες κυψέλες, αλλά αντί αυτό να σημαίνει χαμηλότερα κόστη – όπως παρατηρείται σε άλλους κλάδους που συγκεντροποιούνται – στην μελισσοκομία εμφανίζονται υψηλότερα έξοδα, λόγω ακριβώς της μείωσης του πληθυσμού των μελισσών.

Έτσι, η σταθερότητα και αύξηση του πληθυσμού έχει εξελιχθεί σε μεγαλύτερη ανησυχία από την παραγωγή μελιού, με πολλούς μελισσοκόμους να αναγκάζονται να αγοράζουν αποικίες από ειδικές μονάδες. Η Ιταλία έχει καταστεί σημαντικός προμηθευτής μελισσών στην Ευρώπη. Η Νέα Ζηλανδία τις εξάγει στον Καναδά. Οι μελισσοκόμοι πρέπει επίσης να εκτρέφουν βασίλισσες ή να τις αγοράζουν από επαγγελματίες κτηνοτρόφους, να αντικαταστήσουν τις βασίλισσες σε μη παραγωγικές κυψέλες και να επιταχύνουν την παραγωγή αποικιών.

Το να βγάζεις μεγαλύτερη παραγωγή εξαντλώντας τους πόρους είναι μια πρακτική που, στην περίπτωση της μελισσοκομίας, επιδρά και στην διαμόρφωση του περιβάλλοντος και της φυσικής δίαιτας των μελισσών. Οι μελισσοκόμοι παίρνουν τόσο πολύ μέλι από τις αποικίες τους ώστε τα αποθέματα που αφήνουν στις μέλισσες να μην επαρκούν για το χειμώνα. Δίνουν επομένως σε κάθε αποικία μεταξύ δύο και πέντε κιλών ζάχαρης το φθινόπωρο, σε μορφή σιροπιού. Αυτό αρέσει στις μέλισσες και είναι εξαιρετικά επωφελές για τον μελισσοκόμο, καθώς το μέλι αξίζει πολύ περισσότερο από την τιμή της ζάχαρης. Βέβαια, υπάρχουν αντιρρήσεις σχετικά με τα πλεονεκτήματα ή τα μειονεκτήματα της διατροφής των μελισσών με ζάχαρη και μερικοί μελισσοκόμοι προσπαθούν να τη διατηρήσουν στο ελάχιστο, αλλά οι περισσότεροι ασχολούνται κυρίως με την εξεύρεση του καλύτερου ή φθηνότερου σιροπιού.

Ποιες θεωρούνται οι βασικότερες απειλές για τις μέλισσες;

1. Τα εισαγώμενα είδη

Η κλιματική αλλαγή, με την άνοδο της θερμοκρασίας, επέτρεψε σε είδη που ζουν σε θερμότερα κλίματα να επεκταθούν βορειότερα. Θηρευτές από άλλες ηπείρους, παθογόνα παράσιτα και βακτήρια ενοχοποιούνται για την κατάρρευση των αποικιών των μελισσών σε όλο τον κόσμο.

Πρόσφατα, η εξάπλωση της ασιατικής σφήκας στην Ευρώπη προκάλεσε μεγάλη ανησυχία. Αυτό το ιδιαίτερα ικανό και επιθετικό είδος είναι ο απόλυτος εξολοθρευτής. Εισβάλλει στις κυψέλες, εξολοθρεύει τις μέλισσες – κυρίως δια αποκεφαλισμού – και αρκεί μία ασιατική σφήκα για να σκοτώσει μια ολόκληρη αποικία.

Σε ό,τι αφορά στους παθογόνους οργανισμούς, οι επιστήμονες θεωρούν ότι, δεδομένου πως ανέκαθεν αυτοί υπήρχαν, το γεγονός πως τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται μεγαλύτερες απώλειες από ασθένειες, ο χαμός των μελισσών από τέτοιες αιτίες συνδέεται πιθανότατα με την αυξημένη έκθεσή τους σε φυτοφάρμακα, η οποία μπορεί να βλάψει το ανοσοποιητικό τους σύστημα.

2. Τα φυτοφάρμακα

Η ρύπανση – ιδιαίτερα από την έκθεση σε φυτοφάρμακα – αποτελεί βασική αιτία της μείωσης των επικονιαστών.

Αν και τα εντομοκτόνα είναι το είδος των φυτοφαρμάκων που ενοχοποιούνται πρώτα, ωστόσο, τα ζιζανιοκτόνα χρησιμοποιούνται πέντε φορές περισσότερο στις καλλιέργειες από τα εντομοκτόνα. Αυτοί οι δολοφόνοι ζιζανίων στοχεύουν τεράστια ποικιλία από άγρια φυτά που όμως είναι απαραίτητα στην μελισσοκομία. Η γλυφοσάτη, το διάσημο ζιζανιοκτόνο της Monsanto που βρίσκεται στο στόχαστρο των οικολογικών κινημάτων και στο επίκεντρο δικαστικών υποθέσεων για πρόκληση καρκίνου σε ανθρώπους, θεωρείται ότι μπορεί να έχει καταστροφικές επιπτώσεις και στην υγεία των μελισσών.

3. Η υπερθέρμανση

Η υπερθέρμανση του πλανήτη θεωρείται ότι είναι ένας σημαντικός παράγοντας της μείωσης των άγριων μελισσών. Μερικές άγριες μέλισσες μπορούν να επιβιώσουν μόνο σε ένα στενό εύρος θερμοκρασιών. Καθώς τα οικοσυστήματά τους θερμαίνονται, οι περιοχές όπου μπορούν να ζήσουν, στενεύουν. Για παράδειγμα, ορισμένες μπορεί να αναγκαστούν να μεταφέρουν τις απεοικίες του σε υψηλότερα υψόμετρα, όπου είναι πιο δροσερό, μειώνοντας όμως έτσι το χρόνο ζωής τους.

4. Η καταστροφή οικοτόπων

Ο τρόπος καλλιέργειας της γης συνδέεται με την πτώση της βιοποικιλότητας και την επικονίαση. Η γεωργία καταστρέφει τα μέρη που χρησιμοποιούν οι μέλισσες για να φτιάξουν τις αποικίες τους και μειώνει την ποικιλία της διατροφής τους.

Από την άλλη, ενώ αμέτρητα είδη εντόμων εξαφανίζονται σήμερα, αυτά που επιβιώνουν παίρνουν τη θέση τους, οπότε είναι απίθανο οι καλλιέργειες να σταματήσουν να επικονιάζονται σύντομα. Είδη όπως οι μπάμπουρες, η ευρωπαϊκή μέλισσα και οι κοινές μικρές μαύρες μύγες, που μπορούν να επιβιώσουν σε ένα τεράστιο εύρος θερμοκρασιών και συνθηκών, θα αποτελέσουν το κύριο είδος που επικονιάζει τις πηγές τροφίμων μας. Τουλάχιστον μέχρι να τα εξαφανίσουμε κι αυτά.

(Πηγή: ertopen.com με πληροφορίες από TVXS)

Συντάκτης: Χρήστος Δεμέτης

Αμαζόνιος: Αγωνία για την πιο απειλούμενη φυλή ιθαγενών του κόσμου AP

Ο συνολικός αριθμός πυρκαγιών που καταγράφηκαν στη χώρα από τον Ιανουάριο είναι πάνω από 87.000, ο υψηλότερος αριθμός από το 2010, όταν καταγράφηκαν πάνω από 132.000 κατά την ίδια περίοδο. Αγωνία για τις φυλές που ζουν στην Αμαζονία.

Οι φωτιές στον Αμαζόνιο καίνε προστατευμένες περιοχές δασών όπου ζουν ιθαγενείς προκαλώντας νέους φόβους ότι γεωργοκτηνοτρόφοι θα καταπατήσουν αυτές τις εκτάσεις που άλλοτε ήταν τροπικό δάσος στη Βραζιλία.

Οι φωτιές έχουν φτάσει στην περιοχή της Araribóia στην πολιτεία Maranhão στα ανατολικά του Αμαζονίου, εκεί όπου ζει μια απομονωμένη φυλή ιθαγενών, οι Awa-Guaja. Πρόκειται για την πιο απειλούμενη φυλή του κόσμου αυτή τη στιγμή.

Οι Awa-Guaja άφησαν τα εδάφη τους και έγιναν νομάδες για να ξεφύγουν από τους κτηνοτρόφους, τους βοσκούς και παράνομους υλοτόμους που διεκδικούσαν τα εδάφη τους. Στο σημείο που έχουν φτάσει οι φλόγες ζουν περίπου 80 άτομα. Συνολικά οι Awa-Guaja αριθμούν περίπου 350 ανθρώπους.

Ο Μπολσόναρου κατηγορείται ότι διευκολύνει τους καταπατητές καθώς έχει υποσχεθεί μια πιο “ανοιχτή” διαχείριση των δασών του Αμαζονίου, υπέρ της υλοτομίας και της εκχέρσωσης εδαφών.

Αμαζόνιος: Αγωνία για την πιο απειλούμενη φυλή ιθαγενών του κόσμου AP

Οι ακτιβιστές υπέρ της προστασίας της Αμαζονίας εκφράζουν φόβους για τους αυτόχθονες που κατοικούν στην τροπική περιοχή καθώς από τις 15 μέχρι τις 20 Αυγούστου είχαμε πυρκαγιές σε 131 διαφορετικά σημεία όπου έχουν εντοπιστεί ιθαγενείς στις ζούγκλες.

“Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δεν φεύγουν από τα σημεία προσπαθώντας να σώσουν τις κατοικίες τους και κινδυνεύουν άμεσα, ενώ άλλοι διώχνουν τους πυροσβέστες” έχει προειδοποιήσει ο Tainaky Tenetehar, συντονιστής της ΜΚΟ Guardians of the Forest.

Αμαζόνιος: Αγωνία για την πιο απειλούμενη φυλή ιθαγενών του κόσμου AP

Συνολικά στα τροπικά δάση του Αμαζονίου υπολογίζεται πως ζουν 306.000 ιθαγενείς σε 422 σημεία που είναι προστατευόμενα. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν σημειωθεί δολοφονίες μελών φυλών από καταπατητές. 100 περίπου ομάδες αυτοχθόνων που ζουν στη Βραζιλία, δεν έχουν καμία επαφή με τον “έξω κόσμο”, μία εκ των οποίων είναι και οι Awá. Λίγοι εξ αυτών έχουν επικοινωνήσει με εκπροσώπους των media οι οποίοι έχουν καταγράψει στιγμές της καθημερινής τους ζωής.

Μπολσονάρου: “Η Ευρώπη δεν έχει να μας δώσει κανένα μάθημα για το περιβάλλον”

Σημειώνεται πως χθες, ο ακροδεξιός πρόεδρος της χώρας επέμεινε στην κόντρα του με την Ευρώπη, λέγοντας μεταξύ άλλων πως η ΕΕ “δεν έχει να μας δώσει κανένα μάθημα για το περιβάλλον”.

Την Τετάρτη υπέγραψε διάταγμα με το οποίο απαγόρευσε τις καύσεις γεωργικών υπολειμμάτων σε ολόκληρη τη χώρα για μια περίοδο 60 ημερών, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η καταστροφή.

Δίνοντας συνέχεια στην προσωπική του διένεξη με τον Γάλλο πρόεδρο, δήλωσε ότι είναι “έτοιμος να συνομιλήσει με τον καθένα” για τον Αμαζόνιο, αλλά όχι με τον “αγαπητό Μακρόν”, έπειτα από τα σχόλια του Γάλλου προέδρου για την εθνική κυριαρχία της Βραζιλίας.

Σήμερα ο Βραζιλιάνος υπουργός Εξωτερικών Ερνέστο Αραούζο και ο βουλευτής και γιος του προέδρου της Βραζιλίας ο Εντουάρντου Μπολσονάρου, θα βρεθούν στον Λευκό Οίκο για να έχουν συνομιλίες με “ανώτερους αξιωματούχους της κυβέρνησης”, σύμφωνα με αξιωματούχο στην Ουάσινκγτον, χωρίς να επιβεβαιώνεται ότι θα συναντηθούν με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, όπως είχε ανακοινώσει ο ίδιος ο Μπολσονάρου.

Στην Αμαζονία ο αριθμός των δασικών πυρκαγιών κατέγραψε σημαντική άνοδο μέσα σε ένα 24ωρο την Πέμπτη, όταν τέθηκε σε ισχύ η προσωρινή απαγόρευση καύσης. Ο στρατός έχει αναπτύξει από το περασμένο Σαββατοκύριακο 18 αεροσκάφη και 3.900 άνδρες για την καταπολέμηση των πυρκαγιών.

Ωστόσο την Πέμπτη το βράδυ ο Μπολσονάρου είπε πως δεν είναι “αλήθεια” ότι το τροπικό δάσος του Αμαζονίου “φλέγεται”, ενώ παράλληλα υποστήριξε ότι “φέτος ο αριθμός των πυρκαγιών βρίσκεται κάτω από το μέσο όρο των τελευταίων ετών”.

Κατηγόρησε δε για άλλη μια φορά τα βραζιλιάνικα μέσα ενημέρωσης ότι “τροφοδοτούν”» τη διεθνή ανησυχία για τις πυρκαγιές.

Ο συνολικός αριθμός πυρκαγιών που καταγράφηκαν στη χώρα από τον Ιανουάριο είναι πάνω από 87.000, ο υψηλότερος αριθμός από το 2010, όταν καταγράφηκαν πάνω από 132.000 κατά την ίδια περίοδο.

 (Πηγή: news247.gr με πληροφορίες από theguardian.com)

Στα δύσκολα παιχνίδια της μοίρας συγκαταλέγεται η περίπτωση ενός 19χρονου, ο οποίος πέτυχε στην εισαγωγή του στην Ιατρική Σχολή, αριστεύοντας στις πανελλαδικές εξετάσεις ενώ παράλληλα λίγο πριν καθίσει στα πανεπιστημιακά έδρανα μάχεται για την ζωή του στο Ρίο.

Πρόκειται για τον 19χρονο Κωνσταντίνο, που νοσηλεύεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας με οξεία μυελογενή λευχαιμία.

Συγκλονίζει το γεγονός ότι ο νεαρός Κωνσταντίνος έμαθε για την επιτυχία του στον θάλαμο νοσηλείας. Μπήκε στην Ιατρική Ιωαννίνων με 18.284 μόρια κι όλα αυτά ενώ μάχεται με όλες του τις δυνάμεις για να διατηρηθεί στη ζωή.

Η οικογένεια αλλά και οι φίλοι του κάνουν έκκληση για βοήθεια, καθώς χρειάζεται αίμα και κυρίως αιμοπετάλια. Ο λαμπρός αυτός νέος χρειάζεται βοήθεια για να ξεπεράσει την περιπέτεια με την υγεία του, να σταθεί στα πόδια του και με την σειρά του να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να κερδίσουν την μάχη.

Αίμα μπορεί να δοθεί σε οιοδήποτε νοσοκομείο με την ένδειξη «Για τον ασθενή Κωνσταντίνο Παπαγεωργόπουλο» στο νοσοκομείο του Ρίου. Αιμοπετάλια μπορούν να δοθούν μόνο στο ίδιο νοσοκομείο.

(Πηγή: in.gr)

Της Ανθής Αγγελοπούλου

Ο όγκος που σχηματίζεται από τα καρκινικά κύτταρα έχει τη δυνατότητα να ξεγελά το σώμα για να τον δεχτεί ως κανονικό μέρος του σώματος αντί για έναν επικίνδυνο εισβολέα. Τώρα, οι επιστήμονες έχουν βρει ένα αδύναμο σημείο στα κύτταρα του καρκίνου που θα μπορούσε, όπως λένε, να βοηθήσει το ανοσοποιητικό σύστημα να καθαρίσει το σώμα.

Η ανοσοθεραπεία, ειδικά η χρήση φαρμάκων όπως αναστολείς σημείων ελέγχου που αντιστρέφουν αυτόν τον παραπλανητικό μηχανισμό, έχει σχεδιαστεί για να ξεπεράσει αυτή την αδυναμία. Ωστόσο, αυτά τα φάρμακα έχουν περιορισμένη επιτυχία και έντονα τοξικά αποτελέσματα στο σώμα και τώρα δείχνουν σημάδια αποτυχίας λόγω της εμφάνισης αντοχής. Αυτό υπογραμμίζει την ανάγκη για άλλες επιλογές ανοσοθεραπείας.

Το ανοσοποιητικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για να διαφοροποιεί τα φυσιολογικά κύτταρα που ανήκουν στο σώμα από ξένα, πιθανώς επικίνδυνα και να τα εξαλείφει. Ο μηχανισμός που ταυτοποιεί τα κύτταρα για να ξεχωρίσει τα φυσιολογικά από τα ξένα δεν είναι αλάνθαστος όπως δείχνουν τα εκατομμύρια των καρκίνων που διαπερνούν αυτό το φράγμα.

Οι ερευνητές στην τρέχουσα μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό eLife στις 27 Αυγούστου 2019, εξέτασαν πιθανές αδυναμίες στον κυτταρικό μεταβολισμό, οι οποίες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για να καταστήσουν το κύτταρο λευχαιμίας πιο ευάλωτο σε επίθεση από ένα υποσύνολο μη ειδικών κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος που ονομάζονται Natural killer cells (NK). Χρησιμοποίησαν το ισχυρό εργαλείο επεξεργασίας γονιδίων που ονομάζεται CRISPR-Cas9 για να δουν πώς το χημικό σημείο που ονομάζεται ιντερφερόνη-γ (IFN γ) επηρέασε την αλληλεπίδραση, επειδή πολλά καρκινικά κύτταρα που αντιστέκονται στην ανοσοθεραπεία δεν ανταποκρίνονται σε αυτό το μόριο.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένα γονίδια που επέτρεψαν στα κύτταρα όγκου να αλληλεπιδράσουν με τα κύτταρα ΝΚ ήταν μεγάλης σημασίας για την επίτευξη ανοσίας του όγκου. Επίσης, διαπίστωσαν ότι η IFN γ που προέρχεται από το καρκινικό κύτταρο ήταν καθοριστικής σημασίας για τη ρύθμιση της δραστηριότητας των ΝΚ κυττάρων.

Τα πειράματα έδειξαν τη σημασία ενός μορίου που ονομάζεται DCAF15, το οποίο δρα ως προσαρμογέας υποστρώματος για το ένζυμο που ονομάζεται λιγκάση ουβικουιτίνης. Οι ουβικιτίνες είναι μικρές πρωτεΐνες οι οποίες «σημαίνουν» διάφορες πρωτεΐνες για διαφορετικούς προορισμούς και χρήσεις μέσα στο κύτταρο. Η περαιτέρω διερεύνηση του ρόλου του DCAF15 έδειξε ότι στοχεύει μέλη μιας πρωτεϊνικής κατηγορίας που ονομάζεται cohesins. Η αφαίρεση αυτού του γονιδίου DCAF15 αμέσως αύξησε σημαντικά την ευκολία με την οποία τα κύτταρα ΝΚ αφαιρούν τα κύτταρα λευχαιμίας. Το αποτέλεσμα της διάσπασης του γονιδίου DCAF15 φαίνεται να είναι φλεγμονή των κυττάρων λευχαιμίας. Τα φλεγμονώδη κύτταρα όγκου απελευθέρωσαν ένα πλήθος σηματοδοτικών μορίων που βοήθησαν τα κύτταρα ΝΚ να τα ανιχνεύσουν και να τα καταστρέψουν.

Οι ερευνητές προσπάθησαν στη συνέχεια να αντιγράψουν το αποτέλεσμα της διάσπασης του γονιδίου DCAF15 με τη χρήση του αντικαρκινικού φαρμάκου που ονομάζεται indusulam που αναστέλλει την πρωτεΐνη DCAF15. Διαπίστωσαν ότι το indusulam πράγματι αύξησε το επίπεδο ενός μορίου σήμανσης που ονομάζεται CD80 που ενίσχυσε την πρόσληψη ανοσοκυττάρων, παρόμοια με την επίδραση που προκαλείται από τη διαγραφή του γονιδίου DCAF15. Επιπλέον, οι ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML) είχαν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης εάν τα επίπεδα DCAF15 ήταν χαμηλά.

Η μελέτη δείχνει ότι η λευχαιμία μπορεί να αντιμετωπιστεί με μεγαλύτερη επιτυχία αξιοποιώντας τη δύναμη των αναστολέων DCAF15 για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των ΝΚ κυττάρων στην εκκαθάριση των καρκινικών κυττάρων από το σώμα.

Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Jeff Settleman τόνισε ότι με τον εντοπισμό του DCAF15 έχουν ένα σημαντικό μόριο στον έλεγχο της ανοσοαπόκρισης του σώματος σε όγκους. Όπως είπε, ο αποκλεισμός αυτού του μορίου μπορεί τελικά, να είναι μια ωφέλιμη στρατηγική για τη θεραπεία των καρκίνων του αίματος.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Τουλάχιστον 17 παιδιά εμφάνισαν το «σύνδρομο του λυκανθρώπου» κατόπιν λανθασμένης φαρμακευτικής αγωγής, όπως ανέφερε σε δήλωσή του χθες το Υπουργείο Υγείας της Ισπανίας.

Η ελληνική λέξη που χρησιμοποιείται για το «σύνδρομο του λυκανθρώπου» είναι η υπερτρίχωση!

Υπερτρίχωση ή δασυτρυχισμός είναι οι λέξεις που περιγράφουν καλύτερα την πάθηση που εκδήλωσαν 17 παιδιά στην Ισπανία. Οι όροι μαρτυρούν ακριβώς την υπερβολική τριχοφυΐα σε ολόκληρο το σώμα και ανάλογα με την έκταση της τριχοφυΐας, διακρίνεται σε ολική ή τοπική υπερτρίχωση.

Είναι πιθανόν να παρουσιαστεί στα άτομα από την γέννησή τους ή και μετέπειτα στην ζωή τους και ενδέχεται να πυροδοτηθεί από παθήσεις ή και συγκεκριμένα φάρμακα, όπως συνέβη στην περίπτωση των παιδιών.

Σύνδρομο του «Λυκανθρώπου»

Προφανής είναι η αναφορά στον λυκάνθρωπο αφού η υπερτρίχωση που εμφανίζουν οι ασθενείς παραπέμπει στα χαρακτηριστικά του μυθικού όντος, που εμφανίζεται κατά τον θρύλο, στην Πανσέληνο και συνδυάζει στοιχεία λύκου και ανθρώπου.

Η υπερτρίχωση στους ασθενείς είναι έντονη σε όλη την επιφάνεια του σώματος αλλά γίνεται ιδιαίτερα εμφανής στο πρόσωπο, στα αυτιά και τους ώμους και συνήθως επιμένει καθ’όλη την διάρκεια της ζωής τους.

Οι ειδικοί εξηγούν

Όταν πρόκειται για συγγενή υπερτρίχωση, τότε η νόσος συγκαταλέγεται στις σπάνιες ασθένειες. Έχουν γίνει αναφορές για τη συγγενή χνοώδη υπερτρίχωση, σπάνια δερματική κληρονομική νόσο, με κυρίαρχα συμπτώματα την υπερβολική παραγωγή τριχών

Η υπερτρίχωση μπορεί, σύμφωνα με τους ειδικούς, να πυροδοτηθεί και από φάρμακα ή ορισμένες παθήσεις όπως οι όγκοι των ωοθηκών, καλοήθεις και κακοήθεις, η νόσος του Cushing, το σύνδρομο του Cushing και η συγγενής υπερπλασία των ενδοκρινών αδένων.

(Πηγή: in.gr)

Οι ωκεανοί, πηγή ζωής στον πλανήτη, μπορεί να γίνουν οι χειρότεροι εχθροί μας σε παγκόσμια κλίμακα, αν δεν κάνουμε τίποτε ώστε να μπει ένα μεγάλο φρένο στις εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, σύμφωνα με σχέδιο έκθεσης για το κλίμα που απέκτησε κατ΄αποκλειστικότητα το Γαλλικό Πρακτορείο.

Οι αλιευτικοί πόροι μπορεί να μειωθούν, οι ζημιές που προκαλούνται από τους κυκλώνες να πολλαπλασιαστούν και 280 εκατομμύρια άνθρωποι να εκτοπιστούν εξαιτίας της ανόδου της στάθμης των θαλασσών, σύμφωνα με αυτή την ειδική έκθεση της Διακυβερνητικής ομάδας των εμπειρογνωμόνων για την εξέλιξη του κλίματος (GIEC) όσον αφορά τους ωκεανούς και την κρυόσφαιρα (επιπλέοντες πάγοι, παγετώνες, πολικοί πάγοι και παγωμένα εδάφη σε μόνιμη βάση) που θα παρουσιαστεί επίσημα στις 25 Σεπτεμβρίου στο Μονακό.

Το έγγραφο αυτό των 900 σελίδων είναι η τέταρτη ειδική έκθεση του ΟΗΕ που δημοσιοποιείται μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο. Οι προηγούμενες, το ίδιο ανησυχητικές, αφορούσαν τον στόχο για τον περιορισμό κατά 1,5 βαθμό Κελσίου της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τη βιοποικιλότητα, τη διαχείριση των εδαφών και του παγκόσμιου επισιτιστικού συστήματος.

Σύμφωνα με την τέταρτη έκθεση, που συγκεντρώνει τα υφιστάμενα επιστημονικά δεδομένα και θεωρείται σημείο αναφοράς, η αύξηση της στάθμης των ωκεανών μπορεί με την πάροδο του χρόνου να προκαλέσει τον εκτοπισμό 280 εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο. Και αυτό βάσει της αισιόδοξης εκδοχής όπου η υπερθέρμανση θα περιοριστεί στους δύο βαθμούς Κελσίου σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή.

Με την προβλέψιμη αύξηση της συχνότητας των κυκλώνων, πολλές πόλεις που βρίσκονται κοντά σε ακτές, αλλά και μικρές νησιωτικές χώρες θα πλήττονται από πλημμύρες κάθε χρόνο από το 2050, ακόμη και με βάση τα αισιόδοξα σενάρια.

“Όταν παρατηρείτε την πολιτική αστάθεια που προκαλούν μεταναστεύσεις μικρής εμβέλειας, τρέμω όταν σκέφτομαι έναν κόσμο όπου δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα πρέπει να εγκαταλείψουν τη γη τους που θα καταβροχθίσει ο ωκεανός”, δήλωσε ο Μπεν Στράους, πρόεδρος-διευθυντής του ινστιτούτου ερευνών Climate Central, με έδρα τις ΗΠΑ.

Η έκθεση προβλέπει εξάλλου ότι 30% με 99% των μόνιμα παγωμένων περιοχών θα λιώσουν έως το 2100, αν οι εκπομπές των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου συνεχιστούν με τον τωρινό ρυθμό.

Οι μόνιμα παγωμένες περιοχές του βορείου ημισφαιρίου θα απελευθερώσουν ως αποτέλεσμα της τήξης μια “βόμβα άνθρακα” αποτελούμενη από διοξείδιο του άνθρακα (CO2) και μεθάνιο (CH4) επιταχύνοντας την υπερθέρμανση.

Φαινόμενα, που είναι ήδη σε εξέλιξη, μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε συνεχή μείωση των αποθεμάτων των ψαριών, από τα οποία εξαρτώνται πολλοί πληθυσμοί που τρέφονται με αυτά. Οι ζημιές που προκαλούνται από τις πλημμύρες μπορεί να εκατονταπλασιαστούν, ακόμη και να χιλιαπλασιαστούν έως το 2100.

Η τήξη των παγετώνων που προκαλείται από την υπερθέρμανση του πλανήτη θα δώσει αρχικά πάρα πολύ γλυκό νερό και στη συνέχεια πάρα πολύ λίγο σε δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Επιφυλακτικότητα για την στάση των μεγαλύτερων ρυπαντών

Σύμφωνα με την έκθεση, οι άνοδοι της στάθμης της θάλασσας κατά τον 22ο αιώνα “μπορεί να ξεπερνούν τα μερικά εκατοστά του μέτρου ετησίως”, να είναι δηλαδή σχεδόν εκατό φορές μεγαλύτερες σε σχέση με σήμερα.

Αν η αύξηση των θερμοκρασιών είναι κατά 2 βαθμούς Κελσίου το 2100, αυτό θα είναι η αρχή μιας “κούρσας προς τα εμπρός” στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών, προειδοποιεί ο Μπεν Στράους.

Η δημοσιοποίηση της έκθεσης θα γίνει μετά τη διεξαγωγή στη Νέα Υόρκη μιας παγκόσμιας συνόδου κορυφής για το κλίμα στις 23 Σεπτεμβρίου που συγκαλεί ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες. Ο ΟΗΕ θέλει πιο ισχυρές δεσμεύσεις να αναληφθούν από τις χώρες για να μειώσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα καθώς με τον τωρινό ρυθμό, οι εκπομπές θα οδηγήσουν σε μια υπερθέρμανση από 2 έως 3 βαθμούς Κελσίου έως το τέλος του αιώνα.

Οι ειδικοί φοβούνται μήπως η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ινδία, οι τέσσερις μεγαλύτεροι ρυπαντές στις εκπομπές των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, αναλάβουν δεσμεύσεις που δεν θα είναι στο ύψος των περιστάσεων.

Εκπρόσωποι των χωρών μελών θα εξετάσουν την έκθεση της Giec στις συνεδριάσεις τους στο Μονακό από τις 20 Σεπτεμβρίου.

(Πηγή: enallaktikos.gr)

EPA/SKIP BOLEN

Η Ινδονησία αλλάζει πρωτεύουσα, καθώς η Τζακάρτα είναι μία από τις ταχύτερα βυθιζόμενες πόλεις στον κόσμο, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Δεν είναι όμως η μόνη, που κινδυνεύει να βρεθεί κάτω από το νερό.

Αξίζει να δούμε ποιες άλλες πόλεις του κόσμου αντιμετωπίζουν αντίστοιχο πρόβλημα, λόγω της γεωγραφίας τους, της υπερεκμετάλλευσης των υπόγειων υδάτων, αλλά και των ακραίων καιρικών φαινομένων, που γίνονται ολοένα και πιο συχνά εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Χιούστον
Το Χιούστον βυθίζεται εδώ και δεκαετίες και η υπερεκμετάλλευση των υπόγειων υδάτων ευθύνεται εν μέρει για αυτό. Σύμφωνα με τη Houston Chronicle ορισμένα τμήματα της περιοχής έχουν βυθιστεί κατά 10 και 12 πόδια (περίπου 3 μέτρα) από τη δεκαετία του 1920. Ο ετήσιος ρυθμός βύθισης είναι 2 ίντσες.

Λάγος

Είναι πιο πολυπληθής πόλη όχι μόνο της Νιγηρίας αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Εξαιτίας της γεωγραφίας της είναι εξαιρετικά επιρρεπής στις πλημμύρες και η ακτογραμμή της έχει ήδη διαβρωθεί. Τα επίπεδα των υδάτων αυξάνονται συνεχώς όσο ανεβαίνει και η θερμοκρασία του πλανήτη.

Νέα Ορλεάνη

Εξαιρετικά ευάλωτη στην άνοδο της στάθμης των υδάτων είναι και η Νέα Ορλεάνη. Έως και το 1930 μόνο το 1/3 της ήταν κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Το ποσοστό αυξανόταν με αργούς ρυθμούς. Αλλά όταν χτύπησε ο τυφώνας Κατρίνα το 2005, ανέβηκε στο 50%. Η πόλη χτίστηκε σε χαλαρό έδαφος και υπερβολικά κοντά στην ακτή.

Πεκίνο

Και σε αυτή την περίπτωση έχουμε υπερεκμετάλλευση των υπόγειων υδάτων. Ορισμένα τμήματα της κινεζικής πρωτεύουσας βυθίζονται περίπου 10 εκατοστά ετησίως, όπως έδειξε μελέτη του 2016.

Ουάσιγκτον

Η επιστημονική κοινότητα υπολογίζει ότι θα βυθιστεί κατά περισσότερο από 15 εκατοστά μέσα στα επόμενα 100 χρόνια. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην Τζακάρτα, αυτό οφείλεται σε ένα φύλλο πάγου από την εποχή των παγετώνων.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από CNN)