paidevo.gr

Του Χρύση Μιχαηλίδη

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, σχεδόν σε κάθε γυμνάσιο έχει ένα μάθημα σχετικά με τα Δικαιώματα που πηγάζουν από το Σύνταγμα των ΗΠΑ και ένα κατάλογο με τα δικαιώματα αυτά. Ωστόσο, ακόμα και αυτό δεν είναι αρκετό διότι, συνήθως όταν τα δικαιώματα βασίζονται εκπαίδευση τελειώνουν όταν αυτή τελειώνει. Πολύ λίγοι άνθρωποι μελετούν τα ανθρώπινα δικαιώματα στην πρωτοβάθμια/δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ή ακόμη και σε προπτυχιακό ή μεταπτυχιακό επίπεδο.

Το 1997, έγινε μια έρευνα σχετικά με τις γνώσεις και τις στάσεις των ανθρώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μέσω της έρευνας , οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι «μόνο το 8 τοις εκατό των ενηλίκων και 4 τοις εκατό των νέων γνωρίζουν τι ονομάζετε και τι περιέχει η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου”. Η μελέτη αυτή κατέδειξε την ανάγκη για εξοικειώσει των μαθητών με την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς και την εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα εν γένει.

Είναι πρωταρχικό ο ορισμός της “εκπαίδευσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα” είναι σημαντικό να γίνει κατανοητός. Σύμφωνα με το Σχέδιο Δράσης: Παγκόσμιου Προγράμματος για την Εκπαίδευση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Α ‘Φάση (2006), Η Εκπαίδευση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, μπορεί να οριστεί ως η εκπαίδευση, η κατάρτιση και η ενημέρωση με στόχο την οικοδόμηση ενός παγκόσμιου πολιτισμού βασισμένου πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα. Μια ολοκληρωμένη εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο παρέχει γνώσεις σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους μηχανισμούς που τα προστατεύουν, αλλά και μεταδίδει τις δεξιότητες που απαιτούνται για την προώθηση, υπεράσπιση και εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην καθημερινή ζωή. Η Εκπαίδευση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ενισχύει τις στάσεις και τις συμπεριφορές που απαιτούνται για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλα τα μέλη της κοινωνίας.

Γιατί πρέπει να διδάσκονται τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Η κατανόηση αυτής της βασικής ανθρώπινης ανάγκης έχει τη δυνατότητα να ενσταλάξει τις ανθρώπινες αξίες στη νεολαία μας, όπως τη σημασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η Εκπαίδευση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΑΔ) προωθεί τις δημοκρατικές αρχές, τις δεξιότητες επικοινωνίας, και τη τεκμηριωμένη κριτική σκέψη. Επιπλέον, επιβεβαιώνει την αλληλεξάρτηση της παγκόσμιας κοινότητας. Προωθεί την κατανόηση των πολύπλοκων παγκόσμιων δυνάμεων που δημιουργούν τις καταχρήσεις, καθώς και τρόπους με τους οποίους οι καταχρήσεις μπορεί να καταργηθούν και να αποφευχθούν. Η ΕΑΔ προωθεί το σεβασμό και αναπτύσσει τις βασικές αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της αυτοδιάθεσης, η ποικιλομορφία, την ανοχή των διαφορών, την αποδοχή των όσων φαίνονται διαφορετικά, και τη μη εφαρμογή διακρίσεων, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της βίας. Μας διδάσκει να αναγνωρίζομε και να ενεργούμε κατά των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προωθεί τη στάση της αλληλεγγύης σε όλα τα ζητήματα, τις κοινότητες και τα έθνη, γεγονός που οδηγεί σε μια μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της ανάγκης για κοινωνική δικαιοσύνη.

Η προστασία, η υπεράσπιση και η εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι σημαντικό σε κάθε κοινωνία. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σε κοινότητες απαιτεί τα ανθρώπινα δικαιώματα να τεθούν σε εφαρμογή για την προστασία όλων καθώς και του εαυτού . Τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώρισαν τη σημασία της εκπαίδευσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 1995. Ο ΗΕ έδωσε έτσι έμφαση στην ιδέα με το να καλέσει τη Δεκαετία 1995-2004, Δεκαετία του Ο.Η.Ε. για την Εκπαίδευση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Δεδομένου ότι το Σχέδιο Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Εκπαίδευση, (Σύσταση 2.4 (2010), την ΑΝΑΠΤΥΞΗ μιας καθολική κουλτούρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην οποία όλοι γνωρίζουν τα δικά τους δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους όσον αφορά τα δικαιώματα των τους άλλους, και την προώθηση της ανάπτυξης του ατόμου.

(πηγή: campuscy.com)

Είναι, πραγματικά, πρωτοφανές! Ένας μικρός σύλλογος, ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Παραμυθιάς, λειτουργεί ελεύθερο λαϊκό ανοικτό Πανεπιστήμιο. Όπως τονίζουν μέλη του συλλόγου, πρόκειται για “έναν θεσμό ελεύθερης και δημιουργικής επιμόρφωσης, με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών, διανοουμένων και επιστημόνων και σημαντικό εύρος θεμάτων γενικού ενδιαφέροντος, όπως γλώσσας, ιστορίας, λαογραφίας κ.α. Στα μαθήματα, μπορεί να συμμετάσχει όποιος ενδιαφέρεται, χωρίς να υπάρχει όριο ηλικίας, γνώσεων, επαγγέλματος κτλ. Μπορεί να είναι εργαζόμενος ή άνεργος, συνταξιούχος, φοιτητής, εκπαιδευτικός και οποιασδήποτε ηλικίας, απόφοιτοι δημοτικού ή λυκείου ή άλλων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας. Η συμμετοχή και η παρακολούθηση των μαθημάτων είναι δωρεάν και ελεύθερη”.

(πηγή: katoci.com)

Δώρο ζωής από πατέρα στον 26χρονο γιο του. Επιτυχημένη μεταμόσχευση νεφρού στο Ρίο

Πατέρας δώρισε στον γιο του ένα νεφρό γιατί ήταν καταδικασμένος να κάνει αιμοκάθαρση εδώ και πολλά χρόνια. Η μεταμόσχευση στον 26χρονο έγινε το πρωί της περασμένης Παρασκευής με επιτυχία.

Συμμετείχαν ο καθηγητής Δημήτρης Γούμενος, ο χειρουργός Δημήτρης Καραβίας, ο ουρολόγος Ευάγγελος Φωκέας και ο καθηγητής αναισθησιολογίας Κρίτων Φίλος με τους συνεργάτες τους. Ο 57χρονος πατέρας που διαμένει στην περιοχή της Αμαλιάδας αποφάσισε να χαρίσει τον έναν του νεφρό στον γιο του και πλέον και οι δύο χαίρουν άκρας υγείας.

Όπως δήλωσε ο κ. Γούμενος πρόκειται για την πρώτη μεταμόσχευση νεφρού από ζώντα δότη που γίνεται το 2013 ενώ η τελευταία είχε γίνει το 2011.

(πηγή: Patrastimes.gr)

Γερμανοί επιστήμονες κατάφεραν και δημιούργησαν το απόλυτο gadget για τον εθισμένο στα SMS: ένα γάντι που με κατάλληλους αισθητήρες μεταφράζει κινήσεις στον αέρα σε κείμενο! Σκεφτείτε ότι δεν χρειάζεται να σας περιορίζει η μικρή οθόνη ενός κινητού αλλά μπορείτε να εκφραστείτε ελεύθερα στον αέρα!

Το λεπτό αυτό γάντι περιέχει επιταχυνσιόμετρο γυροσκόπιο που καταγράφουν τις κινήσεις του χεριού και τις μεταδίδουν ασύρματα σε ένα υπολογιστικό σύστημα που με τη σειρά του τις μεταφράζει σε λέξεις. H τεχνολογία είναι αρκετά έξυπνη ώστε να αναγνωρίζει πότε ο χρήστης γράφει και δεν κουνάει απλά τα χέρια του.

Προς το παρόν η τεχνολογία βρίσκεται ακόμα υπό ανάπτυξη μέχρι να βελτιωθούν οι αλγόριθμοι αναγνώρισης χαρακτήρων και η πιθανότητα λάθους να προσεγγίσει το μηδέν.

(πηγή: toptech4u.gr)

Της Άννας Ανδριτσάκη

Η επικαιροποίηση του Μεσοπρόθεσμου που ψηφίστηκε στη Βουλή, προβλέπει «εξοικονόμηση» τεράστιων ποσών που αλλάζει δραματικά την ανθρωπογεωγραφία και των τριών βαθμίδων του εκπαιδευτικού συστήματος

Τεράστια κλοπή σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης φέρει η επικαιροποίηση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Πολιτικής για την επόμενη τριετία, που ψηφίστηκε στην Ολομέλεια της Βουλής. Ο στόχος της νέας μείωσης κατά 14,2% των δαπανών στην εκπαίδευση, με σκληρότερα από χρόνο σε χρόνο μέτρα έως το 2016, απαιτεί εξοικονόμηση τεράστιων ποσών από όλες τις βαθμίδες.

Εξοντωτικά μέτρα

Ρητή η αναφορά στο σχέδιο «Αθηνά» που εκθέτει, για μια ακόμη φορά, τον υπουργό Παιδείας. Μέχρι χθες, ημέρα έγκρισης από τη Βουλή για την άντληση 67 εκατ. από τις συγχωνεύσεις Πανεπιστημίων-ΤΕΙ, ο Κ. Αρβανιτόπουλος διερρήγνυε τα ιμάτιά του: «Το Σχέδιο Αθηνά δεν επιβάλλεται από κανένα Μνημόνιο». Εξοντωτικά τα υπόλοιπα μέτρα. Μέχρι το 2016 θα αφανιστούν επαγγελματικά χιλιάδες αναπληρωτές, ενώ θα αλλάξει ριζικά η ανθρωπογεωγραφία του διδακτικού προσωπικού που θα παραμείνει στα σχολεία (μείωση προσλήψεων, αύξηση ωρών διδασκαλίας και ανακατανομή των οργανικών θέσεων σε όλη τη χώρα).

Η εκπαιδευτική κοινότητα είναι ήδη στο πόδι, ενώ η χθεσινή ψήφιση του αναθεωρημένου Μεσοπρόθεσμου έδωσε την τελευταία ώθηση για τη γενίκευση των κινητοποιήσεων του κλάδου που ξεκινούν κλιμακούμενες από τον Μάρτιο (εβδομάδα πανεκπαιδευτικής δράσης, 48ωρη, συλλαλητήρια κ.ά.). «Σταματήστε τους, βάλτε φρένο στις περικοπές, βάλτε φρένο στη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης» τονίζει σε ανακοίνωσή της η ΟΛΜΕ μετά τα… επικαιροποιημένα μνημονιακά και προειδοποιεί: «Η δημόσια εκπαίδευση πλήττεται ανεπανόρθωτα. Είναι σίγουρο πως, αν υλοποιηθούν αυτά, θα επιδεινωθούν τραγικά οι επιπτώσεις όχι μόνο στις εργασιακές συνθήκες των εκπαιδευτικών αλλά και στην παρεχόμενη εκπαίδευση γενικότερα».

Καθοριστικές εκτιμάται ότι θα είναι οι ανατροπές από τη μείωση του αριθμού των αναπληρωτών, την αύξηση του ωραρίου και την ελαχιστοποίηση των προσλήψεων μόνιμων εκπαιδευτικών. Η αύξηση των ωρών διδασκαλίας συνδέεται άμεσα με το έτερο μνημονιακό μέτρο των υποχρεωτικών μετακινήσεων εκπαιδευτικών, καθώς στόχο έχει την εξοικονόμηση προσωπικού το οποίο θα διατίθεται όπου υπάρχει ανάγκη, ανεξαρτήτως οργανικότητας της θέσης αλλά και βαθμίδας (από σχολείο σε σχολείο και από πρωτοβάθμια σε δευτεροβάθμια και τούμπαλιν) και μάλιστα μόνο με απόφαση του υπουργού. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», αυτές τις ημέρες ετοιμάζεται στο υπουργείο Παιδείας το Προεδρικό Διάταγμα με το οποίο θα ορίζονται τα κριτήρια βάσει των οποίων θα γίνονται οι μετακινήσεις. Η εξέλιξη αυτή θα προκαλέσει μεγάλη ανακατανομή των οργανικών θέσεων σε όλη τη χώρα.

Σύμφωνα με το αναθεωρημένο Μεσοπρόθεσμο, οι πραγματικές δαπάνες από τον τακτικό προϋπολογισμό για την εκπαίδευση οδηγούνται στο 2,15% επί του ΑΕΠ το 2016. Αυτές υπολογίζονται να επιτευχθούν με:

– Δραστική μείωση των αναπληρωτών, με αύξηση του ωραρίου, ώστε να εξοικονομηθούν 67,4 εκατ. μέχρι το 2016. Από πιστώσεις για 9.000 αναπληρωτές φέτος προσελήφθησαν 2.000, συνεπώς τα επόμενα χρόνια αναμένεται να εκμηδενιστούν.

– Μείωση προσλήψεων με στόχο την εξασφάλιση 9,7 εκατ. ευρώ και μείωση έκτακτου προσωπικού στα ΑΕΙ.

– Μείωση λειτουργικών δαπανών Πανεπιστημίων και ΤΕΙ με συγχωνεύσεις, προκειμένου να εξασφαλιστούν 24,3 εκατ. ευρώ φέτος, 33,5 εκατ. ευρώ του χρόνου και 9,6 εκατ. ευρώ το 2015.

Εξηγήσεις

Παρ” όλα αυτά, το υπουργείο, συνεχίζοντας να βγάζει φουρνιές εξηγήσεων για το «Αθηνά» χθες, στον κόμβο επικοινωνίας με το κοινό, στην ερώτηση αν πρόκειται για μνημονιακή υποχρέωση, απαντούσε: «Το Σχέδιο Αθηνά δεν επιβάλλεται από κανένα Μνημόνιο. Αποτελεί απαραίτητη διόρθωση των στρεβλώσεων και παθογενειών δεκαετιών. Αποτελεί αναγκαιότητα για να νοικοκυρευτεί ο διάσπαρτος ακαδημαϊκός χάρτης, για να έχουν τα πτυχία ουσιαστικό αντίκρισμα, για να έχει η Νέα Γενιά της Ελλάδας μέλλον».

(πηγή: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ)

Ανοικτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό στέλνουν οι πρόεδροι των Ιατρικών Συλλόγων του Ηρακλείου, της Λάρισας και της Θεσσαλονίκης, εκφράζοντας την αγωνία τους για την υγεία στη χώρα μας. Οι πρόεδροι των Ιατρικών Συλλόγων εστιάζουν στη μείωση των πόρων για την υγεία, στην αποδυνάμωση του ιατρικού προσωπικού της χώρας και στο νομικό πλαίσιο που διέπει στο χώρο της υγείας.

Στην επιστολή αναφέρεται συγκεκριμένα:

«Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,

Αναγκαζόμαστε να επικοινωνήσουμε δημοσίως μαζί σας λόγω της σοβαρότητας και της κρισιμότητας της κατάστασης στο χώρο της υγείας όπως συμπυκνώνεται σε τρία βασικά θέματα.

Το ιατρικό δυναμικό της χώρας, που είναι διπλάσιο σε αριθμό του αναγκαίου (σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα), εκπαιδεύεται και μετεκπαιδεύεται κατά τρόπο που παρουσιάζει χρονικά κενά, αδυναμίες και έλλειψη αξιολόγησης.

Το νομικό πλαίσιο της υγείας διά των προσφάτων αντικρουόμενων γενικών νόμων έχει είτε αποσαθρωθεί είτε καταστεί ανενεργό, με αποτέλεσμα την πλήρη αδυναμία άσκησης της ιατρικής με κανόνες δεοντολογίας.

Η μείωση των πόρων για την υγεία στο δημόσιο τομέα συνολικά (ΕΣΥ & ΕΟΠΥΥ), σε συνδυασμό με την αύξηση της γραφειοκρατίας που απορροφά το μεγαλύτερο μέρος αυτών, οδηγεί ασθενείς και γιατρούς σε απόγνωση. Κατάσταση που επιδεινώνεται από παράλογους σχεδιασμούς για ανορθολογικές συγχωνεύσεις.

Τα τρία αυτά προβλήματα σε συνθήκες κρίσης οξύνονται και αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα θα οδηγήσουν την πατρίδα του Ιπποκράτη να έχει υγεία υπανάπτυκτης χώρας και την κοινωνία στα άκρα.

Αντιλαμβανόμενοι τις οικονομικές δυσκολίες που περνά η Ελλάδα μας, προτείναμε στην πολιτική ηγεσία σχετικές λύσεις μηδενικού κόστους και σε ορισμένες περιπτώσεις σημαντικού οικονομικού οφέλους, αλλά συναντήσαμε κλειστά αφτιά και προκατάληψη. Δε θέλουμε να πιστέψουμε ότι το τέλμα συντηρείται σκόπιμα για την προστασία μιας χούφτας κομματανθρώπων και του μαύρου χρήματος της υγείας.

Αντίθετα, επειδή νομίζουμε ότι η απαξίωση του επιστημονικού κόσμου, η οποία εφόσον συντελεστεί θα διαταράξει την κοινωνική δομή, δεν μπορεί να σας αφήνει αδιάφορο απευθυνόμαστε σε εσάς.

Ζητούμε άμεση αλλαγή πολιτικής με ορθολογική διαχείριση των λιγοστών πόρων, σε ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο και με νέα πολιτική ηγεσία για να την υλοποιήσει.

Δεσμευόμαστε να βοηθήσουμε και είμαστε στη διάθεσή σας για να σταματήσει το “θανατηφόρο” πείραμα στην υγεία, του οποίου οι επιπτώσεις θα είναι άμεσες και μη αναστρέψιμες ακόμα και σε βάθος χρόνου».

Την επιστολή υπογράφουν οι δρ Αθανάσιος Εξαδάκτυλος, πλαστικός χειρουργός, πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, δρ Γρηγόριος Πασπάτης, γαστρεντερολόγος, πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου και δρ Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, παιδίατρος, πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Λάρισας.

(πηγή: neakriti.gr)

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι παιδοψυχολόγοι, καθώς βλέπουν όλο και περισσότερα μικρά παιδιά και εφήβους με ψυχοσωματικά προβλήματα. Η αγωνία για την ανεργία των γονιών εκφράζεται με ονυχοφαγία, αϋπνίες, άγχος, άγχος, πονοκεφάλους, καθώς και μελαγχολική διάθεση. Μόνο στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων της Πάτρας, η αύξηση των παιδοψυχιατρικών περιστατικών αγγίζει το 40% σε δύο χρόνια, με τις αιτίες να εντοπίζονται στην οικονομική κρίση. Αλλά και στα ψυχιατρικά νοσοκομεία, οι γιατροί δέχονται επισκέψεις από εννιάχρονα και δεκάχρονα παιδιά με κατάθλιψη.

Την ανησυχία του εκφράζει στον «Τύπο της Κυριακής» ο διοικητής του νοσοκομείου και παιδίατρος Ιωάννης Γιαννακόπουλος. «Μόνο τον Ιανουάριο του 2013 από την παιδοψυχιατρική μονάδα μας πέρασαν 200 παιδιά. Η ανάλυση των παιδοψυχολόγων δείχνει ότι τα συμπτώματά τους είναι άμεσα συνδεδεμένα με την ύφεση στην Ελλάδα», αναφέρει. Σύμφωνα με τον ίδιο, το Καραμανδάνειο επισκέπτονται από παιδιά τριών ετών έως εφήβους 16 ετών. «Παρατηρείται έντονο άγχος που τις περισσότερες φορές έχει να κάνει με την απώλεια της εργασίας των γονέων τους. Τρώνε τα νύχια τους, έχουν αϋπνία ή κεφαλαλγίες», λέει ο Ι. Γιαννακόπουλος.

Στο Νοσοκομείο Παίδων της Πάτρας, το 2010 ψυχολογική υποστήριξη ζήτησαν 1.420 παιδιά, αριθμός που το 2011 έφτασε τα 1.964, ενώ το 2012 παιδοψυχολόγο επισκέφθηκαν 2.000 παιδιά. «Η αύξηση είναι στο 38%. Είναι πολύ μεγάλος αριθμός και φοβόμαστε ότι θα αυξηθεί και άλλο», λέει ο διοικητής του νοσοκομείου. Μάλιστα, οι παιδοψυχίατροι τονίζουν ότι τα συμπτώματα που παρουσιάζουν τώρα τα παιδιά είναι περισσότερο «σκληρά» σε σχέση με το παρελθόν.

Στέρηση

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει και ο Γιάννης Κούρος, πρόεδρος της Εταιρείας Ψυχολογικής – Ψυχιατρικής Ενηλίκου και Παιδιού (ΕΨΨΕΠ). Όπως λέει χαρακτηριστικά στον «Τύπο της Κυριακής»: «Πριν από δύο χρόνια δεν είχαμε σχεδόν καθόλου παιδοψυχιατρικά περιστατικά. Πλέον είναι ένα φαινόμενο πολύ συχνό», λέει.

Ο Γ. Κούρος εξηγεί ότι πρόκειται κυρίως για παιδιά 12 ετών που δημιουργούν μελαγχολική διάθεση και εμφανίζουν έντονη γκρίνια, κλάμα, αϋπνία. «Τα παιδιά κλείνονται πολύ στον εαυτό τους. Δεν θέλουν να βγουν έξω γιατί δεν έχουν καινούργιο παντελόνι. Η στέρηση λόγω της κρίσης τούς επιβαρύνει ψυχολογικά. Δεν μπορούν να έχουν όσα είχαν παλαιότερα».

Ο αριθμός των γονέων που ζητούν να πάρουν τη γνώμη ενός ειδικού, καθώς ανησυχούν για τα παιδιά τους, αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Το εντυπωσιακό είναι, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΕΨΨΕΠ, ότι οι περισσότεροι προσπαθούν τηλεφωνικά να δεχθούν τη συμβουλή των ψυχολόγων προκειμένου ν’ αποφύγουν την επίσκεψη. «Δεν έχουν τα χρήματα να μας επισκεφθούν. Οπότε ψάχνουν άκρη για το πρόβλημα του παιδιού τους μέσω του τηλεφώνου», αναφέρει.

Η Σταυρούλα Καραγιάννη, υπεύθυνη της ψυχιατρικής μονάδας του Νοσοκομείου Παίδων «Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού», επιβεβαιώνει με τη σειρά της την αυξητική τάση των παιδοψυχιατρικών περιστατικών, χωρίς ωστόσο το νοσοκομείο να έχει πραγματοποιήσει καταγραφή των στοιχείων που δείχνουν αυτή την ανοδική πορεία. Πάντως, η Στ. Καραγιάννη αναφέρει στον «Τύπο της Κυριακής» ότι ο μεγάλος αριθμός των παιδιών που επισκέπτονται παιδοψυχολόγο δεν συνδέεται απαραίτητα με την οικονομική κρίση, αλλά μπορεί να οφείλεται στο κλείσιμο ορισμένων παιδοψυχιατρικών μονάδων.

Συμπτώματα

Η απόγνωση λόγω της ύφεσης αγγίζει πλέον τα μικρά παιδιά που αγωνιούν για το μέλλον. Η διαπίστωση αυτή είχε παρουσιαστεί σε συνέντευξη Τύπου ψυχιατρικών μονάδων υγείας προ μερικών μηνών. Σύμφωνα με τον Ελευθέριο Λυξούρα, διευθυντή της Β’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Αττικού Νοσοκομείου, η κατάθλιψη στις τρυφερές ηλικίες σωματοποιείται. Τα Ελληνόπουλα προσέρχονται στο γιατρό με φαινομενικά ανεξήγητα συμπτώματα, όπως κοιλιακά άλγη, πόνους στα πόδια και τα χέρια και δυνατούς πονοκεφάλους.

(πηγή: enikos.gr)

Του Χρήστου Κάτσικα

Ο Έλληνας εκπαιδευτικός στα θρανία  της απόγνωσης

Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μας κρατάνε κακά στοιχειά,  το μάγεμα τους λύσε !

Κ. Παλαμάς

Γεια σου και χαρά σου δάσκαλε των παιδιών μας!

Προσγειώσου! Προσγειώσου στον «τσακισμένο» σου μισθό που σε οδηγεί σε απόγνωση

Προσγειώσου στο συνωστισμό των τάξεων των παιδιών από διαφορετικές πατρίδες…

Προσγειώσου στο σχολείο – απομίμηση φροντιστηρίου…

Προσγειώσου στον παιδαγωγικό σου ρόλο που όλο και περισσότερο εξουθενώνεται από το ρόλο του εξεταστή, του επιτηρητή, του συμβολαιογράφου επιδόσεων…

Προσγειώσου στα διδακτικά καθήκοντά σου που όλο και περισσότερο «χαρακώνονται» από τις γραφειοκρατικές – διοικητικές υποχρεώσεις που θα σου αναθέσουν…

Προσγειώσου στα δεκάδες μάτια των δυσαρεστημένων μαθητών οι οποίοι προετοιμάζονται μέρα – νύχτα στο διπλανό φροντιστήριο…

Προσγειώσου στα καχύποπτα μάτια των γονιών που πληρώνουν μια περιουσία έξω από το σχολείο για την εκπαίδευση των παιδιών τους και έχουν μάθει να σε θεωρούν υπεύθυνο γι’ αυτό…

Προσγειώσου στη λάσπη του «τεμπέλη», του «ιδιαιτεράκια», στις ταμπέλες που σου έχουν έντεχνα φορέσει οι κυβερνήσεις μέσω των ηλεκτρονικών τους κουβερνάντων…

Προσγειώσου στην ευθυνοφοβία κάποιου διευθυντή που δεν σε εμπιστεύεται και «επικοινωνεί» μαζί σου μέσω της απειλής της αξιολόγησης που έρχεται…

Προσγειώσου στα σαράντα χρόνια δουλειάς που σου υφαίνουν σα σάβανο

Προσγειώσου στο νέο πειθαρχικό δίκαιο που επιχειρεί να σε δέσει χειροπόδαρα

Προσγειώσου στο νέο ρόλο του γυρολόγου που σου επιφυλάσσουν

Προσγειώσου στο νέο ωράριο εργασίας που σου υφαίνουν

Προσγειώσου στο νέο επιθεωρητισμό με τον οποίο θέλουν να νομιμοποιήσουν το διχασμό, τη χειραγώγηση και την απόλυση

«Θέλω να τα πω όπως τα έχω στην καρδιά και στο μυαλό»

Προσγειώσου και αμέσως απογειώσου! Υπολόγισε τις δυσκολίες και ταυτόχρονα περιφρόνησέ τες! άφησε τα οράματά σου, τις προσδοκίες σου να υπερβούν τους τέσσερις τοίχους του σχολείου και τους χαμηλούς ορίζοντες ενός προκατασκευασμένου ρεαλισμού.

Αρνήσου το πατρόν του ΔΝΤ και των αγορών που ονειρεύονται πως θα έχουν «αιώνια» για νεολαία να λιώνει όπως το χιόνι στο βουνό για να αυξάνουν τις εμπορικές ιδέες τους

Αρνήσου στο κράτος – εργοδότη να σου φέρεται σαν επιχειρηματίας και να θέλει το σχολείο ένα εμπορικό μαγαζί και τον εκπαιδευτικό έναν κακοπληρωμένο και υπάκουο υπάλληλό του. Απαίτησε ό,τι σου ανήκει για να ζεις με αξιοπρέπεια.

Αρνήσου τους λογιστικούς υπολογισμούς μιας πολιτικής που με το απατηλό σύνθημα «πρώτα ο μαθητής» δεν διστάζει, στη λογική του «Συμφώνου λιτότητας και περικοπών», να συγχωνεύει τμήματα και σχολεία, αδιαφορώντας για την υποβάθμιση των όρων μάθησης και διδασκαλίας και για τις πολύπλευρες ψυχοπαιδαγωγικές και κοινωνικές συνέπειες.

Μετάτρεψε το σχολείο από χώρο «εξεταστικής θυσίας», από μια άχαρη και ψυχρή «αίθουσα αναμονής» στην οποία αναγκαστικά περιμένει ο μαθητής μέχρι να έρθει η ώρα του μοιράσματος των τίτλων, σε χώρο γνώσης, διεκδίκησης, ζωής.

Υπονόμευσε την ανταγωνιστική σχολική ατμόσφαιρα, δημιουργώντας όρους συνεργασίας, επιβραβεύοντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, επιχειρηματολογώντας υπέρ της θέσης, ότι «τα καλύτερα όνειρα στη ζωή μας είναι τα συλλογικά!».

Γνώρισε τους μαθητές σου όχι μόνο με το αυστηρό κριτήριο της επιτυχίας ή της αποτυχίας τους στο σχολείο, αλλά με τα βασικά στοιχεία της κοινωνικής τους ταυτότητας. Δώσε στις τάξεις ένα άλλο χρώμα, πιο ανθρώπινο, πιο ζωηρό, πιο κοινωνικό. Επισήμανε σε όλους τους τόνους και προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το σχολικό σύστημα δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργεί παραμελημένα παιδιά.

Σκύψε πάνω στα παιδιά των «τελευταίων θρανίων», αφουγκράσου τις ανάγκες τους, μάθε τους γράμματα. Στάσου στα ξένα παιδιά, πλησίασέ τα, κατάλαβε ότι δεν είναι αυτά το πρόβλημα, αντίθετα αυτά έχουν χίλια προβλήματα. Μην επιτρέψεις, από συναδελφική αλληλεγγύη, σε κανέναν να κάνει το «στιγματισμό» διδακτέα ύλη για το μαθητή.

Πείσε τους μαθητές σου ότι οι σχέσεις σας μπορούν να πάψουν να είναι ανταγωνιστικές όταν η ουσιαστική συμμετοχή τους στη σχολική ζωή θα δρομολογηθεί στους όρους θέσπισης και τήρησης κανόνων που θα εξασφαλίζουν δικαιώματα και καθήκοντα σε όλους.

Μίλησε στους μαθητές σου και στους γονείς τους με απλά λόγια για τα εκπαιδευτικά προβλήματα, για τη φτώχεια και την ανεργία, για το μέλλον που ετοιμάζει ο σύγχρονος Ηρώδης, για το φασισμό που καραδοκεί, για την κοινότητα συμφερόντων μαθητών-δασκάλων-εργαζομένων, για  τους αναγκαίους κοινούς αγώνες που πρέπει να γίνουν.

Αφόπλισε τον ωχαδελφισμό, τη λογική τού «τόσα παίρνω, τόσο δουλεύω». Κατέβασε την καρδιά σου από την έδρα, αφουγκράσου τα χτυποκάρδια, μετάτρεψε τους μαθητές σου σε παρατηρητές – δράστες, διέγειρε την παρατηρητικότητά τους, ανάγκασέ τους να πάρουν αποφάσεις, δώσε τους επιχειρήματα, ώθησέ τους στη συνειδητοποίηση

Πρόβαλε το ρόλο του δασκάλου – εμψυχωτή, αρνήσου τη μετατροπή σου σε μικρόψυχο ελεγκτή, σε συμβολαιογράφο επιδόσεων, μην αφήνεις να σε μετατρέψουν σε κακοπληρωμένο τεχνικό χωρίς διάθεση και χαμόγελο.

Μίλησε με το συνάδελφό σου, συζήτησε μαζί του τα κοινά σας προβλήματα, στήριξέ τον, κάνε τη σταματημένη του καρδιά να λειτουργήσει και πάλι, φτιάξε μαζί του και με άλλους  τον «κύκλο των ποιητών» του σχολείου σου, που θα εμπνεύσει, θα υψώσει πύργο ατίθασο στην όποια αυθαιρεσία της διοίκησης.

Συνδέσου με τα συνδικαλιστικά σου όργανα, γύρισε την πλάτη σου στους συμβιβασμένους-ιδιοτελείς, φτιάξε επιτροπές αγώνα με δραστήριους-δυσαρεστημένους, άλλαξε τους συσχετισμούς, δώσε να καταλάβουν ότι εσείς θα δώσετε τη μάχη γιατί εσάς αφορά ο πόλεμος και η καταστροφή ή η σωτηρία. Πείσε ότι δεν πρέπει να περιμένουν ν’ ακούσουν καμπάνες για να σηκωθούν από τον ύπνο, τα σήμαντρα εσείς θα τα ηχήσετε από μόνοι σας!  Δείξε, με την υπομονή και την επιμονή που απαιτεί η γνώση ότι ο αγώνας είναι δίκαιος, μακρύς και επίμονος,  ότι ο αντίπαλος φαντάζει μεγάλος μόνο επειδή ο κόσμος της εργασίας είναι γονατισμένος. Δώσε το χέρι σου σε όποιον πασχίζει να σηκωθεί.

Εξήγησε ξανά και ξανά ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν υπάρχει πλέον λύση ατομική. Δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς θυσίες. Δεν υπάρχουν κόλπα για να ξεφύγει κανείς. Πες το καθαρά: Ο αγώνας θα είναι μακρύς, δύσκολος, με καμπές αλλά είναι η μοναδική ελπίδα για να αποφύγει μια φρίκη χωρίς τέλος.

Άφησε άναυδους τους σοφούς του υπουργείου, τους μάγιστρους και τους διανοούμενους της αυλής και της οθόνης, διασάλευσε την «τάξη», άναψε φωτιές στην καρδιά και το μυαλό των μαθητών σου και των γονιών τους και επανέφερε στο προσκήνιο τη ζωντανή πολιτική και την αποτελεσματικότητά της, και μαζί τον κόσμο των δραστήριων-δυσαρεστημένων!

Οι κερασιές δεν ανθίζουν μόνο την Άνοιξη

Όταν η άλλη πλευρά, οπλισμένη με τη θεοσοφία της αγοράς, προτάσσει τα φθηνά οικόσημα και τα τσίγκινα εξαπτέρυγα της ιδιωτικοποίησης και του ξεθεμελιώματος του δημόσιου σχολείου, όταν κηρύσσει από τον άμβωνα την συντριβή των εκπαιδευτικών και σφυρηλατεί νέες χειροπέδες στη γνώση, όταν ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες περιφέρουν το άθλιο σώμα ενός τσακισμένου σχολείου ως αναστάσιμο, όταν το κράτος και η βία σφίγγουν για μια ακόμη φορά τα δεσμά του Προμηθέα

Τότε  επιβάλλεται ο κόσμος της εργασίας να κάνει τους δικούς του ισολογισμούς, να καθαρίσει τα μάτια του από τις χρόνιες τσίμπλες, να «ξορκίσει» την παραλυσία και να τραβήξει τις σωστές διαχωριστικές γραμμές, ενάντια στους «πουρκουάδες», τους ριψάσπιδες και τα σκιάχτρα που φυτεύονται δίπλα του.

Οργανωμένα. Όχι χωριστά, ούτε υποταγμένα. Με το σύνθημα που ενώνει την τάξη: Ανατροπή αυτής της πολιτικής που στέλνει εμάς και τα παιδιά μας στην κόλαση. Να τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Κυβέρνηση – Ευρωπαϊκή Ένωση – ΔΝΤ φτιάχνουν φέρετρα για εμάς και ψυχιατρεία για τους γιους και τις κόρες μας. Ένα είναι σίγουρο: εάν δεν αλλάξουμε τον κόσμο, πολλοί θα αλλάξουμε κόσμο. Ένα είναι επίσης σίγουρο: Κάθε λαβύρινθος και κάθε μινώταυρος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

(πηγή: alfavita.gr)

Μετά από 20 χρόνια εκστρατειών, η The Body Shop ένα πρωτοπόρο brand στο χώρο της ομορφιάς και ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Cruelty Free International, επιτέλους γιορτάζουν το τέλος των πειραμάτων σε ζώα για καλλυντικούς σκοπούς στην Ευρώπη.

Mε την αναμενόμενη ανακοίνωση, ότι η εισαγωγή και η πώληση καλλυντικών προϊόντων και συστατικών που έχουν δοκιμαστεί σε ζώα θα απαγορεύεται εφεξής στην Ευρωπαϊκή Ένωση με έναρξη την 11η Μαρτίου 2013.

Αυτή η πρωτοποριακή νίκη σημαίνει ότι από την 11η Μαρτίου 2013 και εξής, οποιοσδήποτε επιθυμεί να πωλήσει νέα καλλυντικά προϊόντα και συστατικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτά θα πρέπει να μην έχουν δοκιμαστεί σε ζώα σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Η απαγόρευση επηρεάζει όλα τα καλλυντικά προϊόντα συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων περιποίησης και ομορφιάς από σαπούνι μέχρι οδοντόκρεμες. Η The Body Shop είναι μία από τις ελάχιστες εταιρίες ομορφιάς που δεν θα επηρεαστεί από την απαγόρευση, καθώς ήταν πάντα Ενάντια στα Πειράματα σε Ζώα.

Η The Body Shop και η Cruelty Free International δρομολογούν μία σειρά από ειδικές εορταστικές δραστηριότητες μετρώντας αντίστροφα έως τις 11 Μαρτίου, οι οποίες έλαβαν το πράσινο φως, καθώς ο Επίτροπος Tonio Borg επιβεβαίωσε ότι η απαγόρευση θα τεθεί σε ισχύ όπως είχε προταθεί. Ο Mr. Borg σ’ ένα πρόσφατο γράμμα του σε όσους πραγματοποιούν εκστρατείες ενάντια στα πειράματα σε ζώα ανέφερε, “Θεωρώ ότι η απαγόρευση θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ τον Μάρτιο 2013 καθώς το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο έχουν ήδη αποφασίσει επ’ αυτού. Έτσι λοιπόν, δεν σκοπεύω να προτείνω αναβολή ή αντίρρηση για την ισχύ της απαγόρευσης.”

Η προτεινόμενη απαγόρευση στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα παγκοσμίως υποστηρίζοντας την ομορφιά χωρίς βαναυσότητα σε ζώα και καλεί χώρες όπως η Κίνα, οι οποίες εξακολουθούν να απαιτούν πειράματα σε ζώα για καλλυντικούς σκοπούς, να ανταποκριθούν και αυτοί στην απαγόρευση.

Η Chief Executive της Cruelty Free International, Michelle Thew αναφέρει: “Πρόκειται πραγματικά για ένα ιστορικό γεγονός που αποτελεί το αποκορύφωμα 20 χρόνων εκστρατειών. Τώρα θα εφαρμόσουμε την αποφασιστικότητα και το όραμά μας σε παγκόσμιο επίπεδο προκειμένου να διασφαλίσουμε ότι και ο υπόλοιπος κόσμος ακολουθεί αυτό το παράδειγμα.”

Ο Paul McGreevy, International Values Director της The Body Shop απέτισε φόρο τιμής στους πελάτες που εδώ και πολλά χρόνια στηρίζουν την εκστρατεία της εταιρίας ενάντια στα πειράματα σε ζώα και ανέφερε: “Αυτό το μεγάλο επίτευγμα στην Ευρώπη είναι μόνο το κλείσιμο ενός κεφαλαίου. Το μέλλον της ομορφιάς ανά τον κόσμο πρέπει να είναι χωρίς βαναυσότητα σε ζώα.”

Το 1991, η BUAV (ιδρύτρια της Cruelty Free International) δημιούργησε έναν Ευρωπαϊκό συνασπισμό από κορυφαίους οργανισμούς της Ευρώπης (ECEAE) για την προστασία των ζώων με σκοπό να θέσουν τέλος στα πειράματα σε ζώα για καλλυντικούς σκοπούς. Αυτό πυροδότησε μία υψηλού προφίλ δημόσια και πολιτική εκστρατεία σ’ όλη την Ευρώπη με διάρκεια που ξεπερνά τα 20 χρόνια.

Το 1993, η The Body Shop, η πρώτη εταιρία ομορφιάς που ανέλαβε δράση ενάντια στα πειράματα σε ζώα για καλλυντικούς σκοπούς, στήριξε την εκστρατεία ζητώντας τη γραπτή υποστήριξη των πελατών της σε όλη την Ευρώπη. Τρία χρόνια αργότερα, το 1996, η Dame Anita Roddick, ιδρύτρια της The Body Shop, συγκέντρωσε τα μέλη της ECEAE και τα Μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να παρουσιάσει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή μία αναφορά που περιείχε 4 εκατομμύρια υπογραφές.

Το 2012, η BUAV ίδρυσε την Cruelty Free International, την πρώτη παγκόσμια οργάνωση αφιερωμένη στο να θέσει τέλος στα πειράματα σε ζώα για καλλυντικούς σκοπούς παγκοσμίως. Η The Body Shop σε συνεργασία με την Cruelty Free International ξεκίνησαν μία νέα παγκόσμια εκστρατεία, η οποία μέχρι στιγμής έχει καταλήξει στη συγκέντρωση υπογραφών πελατών από 55 χώρες με σκοπό την οριστική απαγόρευση των πειραμάτων σε ζώα για καλλυντικούς σκοπούς.

(πηγή: tlife.gr)

Σε φάση υψηλής δραστηριότητας της γρίπης βρίσκεται η χώρα μας, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα επιδημιολογικά δεδομένα του ΚΕΕΛΠΝΟ.

Μέχρι την 20η Φεβρουαρίου 2013, 42 σοβαρά κρούσματα επιβεβαιωμένης γρίπης νοσηλεύθηκαν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (15 συνεχίζουν να νοσηλεύονται) ενώ έχουν καταγραφεί συνολικά 12 θάνατοι.

Δέκα άτομα άφησαν την τελευταία τους πνοή σε μονάδες εντατικής θεραπείας ενώ τα άλλα δύο που επίσης έχασαν τη ζωή τους από τη γρίπη δεν θεωρήθηκε ότι χρειάζονταν νοσηλεία σε ΜΕΘ.

Η πλειοψηφία των θανατηφόρων περιστατικών αφορά ηλικιωμένους ωστόσο μεταξύ των θανάτων είναι και μία γυναίκα 48 ετών και δύο άνδρες 34 και 38 ετών αντίστοιχα. Σύμφωνα με πληροφορίες ο 34χρονος ήταν Κερκυραίος ενώ ο 38χρονος από την Αλεξανδρούπολη.

H πλειοψηφία των περιστατικών που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ πάσχουν από γρίπη Α και κυρίως από το πανδημικό στέλεχος της γρίπης Α Η1Ν1 2009. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι άτομα που δεν έχουν εμβολιαστεί, παρά το γεγονός πως ήταν σε ομάδες υψηλού κινδύνου για σοβαρή νόσο από γρίπη.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων του ΚΕΕΛΠΝΟ, η δραστηριότητα της νόσου θα εξακολουθήσει στη χώρα για τις επόμενες εβδομάδες και κατά συνέπεια αναμένεται να συνεχιστεί η εμφάνιση σοβαρών κρουσμάτων.

Η επανεμφάνιση του πανδημικού στελέχους μπορεί να σχετιστεί με αυξημένο αριθμό σοβαρών περιστατικών ιδιαίτερα σε άτομα που ανήκουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου και δεν έχουν εμβολιαστεί.

“Υπενθυμίζουμε ότι η μετάδοση του ιού ευνοείται από τις ψυχρές κλιματικές συνθήκες, οι οποίες επικρατούν στη χώρα αυτήν την περίοδο και επιβάλλεται η προσοχή όσον αφορά την εφαρμογή των προληπτικών μέτρων” αναφέρει σε ανακοίνωση του το ΚΕΕΛΠΝΟ.

Τονίζεται εκ νέου ότι τα κύρια μέτρα για την αντιμετώπιση της έξαρσης της γρίπης είναι:

1. Η τήρηση των μέτρων υγιεινής, όπως συχνό πλύσιμο των χεριών, αναπνευστική υγιεινή με κάλυψη του βήχα και του φτερνίσματος. “Επισημαίνουμε την ανάγκη οικειοθελούς απομόνωσης και αποφυγής συγχρωτισμού για τα άτομα που έχουν συμπτώματα γρίπης για την αποφυγή μετάδοσης του ιού”.

2. Η έγκαιρη χρήση των αντι-ιικών φαρμάκων κατά της γρίπης με τις πρώτες εκδηλώσεις (μέσα σε 2 ημέρες) κατά την κρίση των θεραπόντων ιατρών, χωρίς να είναι απαραίτητη η εργαστηριακή επιβεβαίωση. “Υπενθυμίζουμε ότι η σωστή χρήση των αντι-ιικών στις κλινικές ομάδες υψηλού κινδύνου του πληθυσμού (ακόμη και σε ήπια συμπτώματα από γρίπη) προστατεύει από τις επιπλοκές.”

Λόγω της επανεμφάνισης του πανδημικού στελέχους οι ιατροί καλούνται να είναι ευαισθητοποιημένοι για την έγκαιρη χορήγηση θεραπείας.

3. Η συνέχιση του εμβολιασμού κατά της γρίπης για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Ο εμβολιασμός ενθαρρύνεται καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα. Οι ομάδες υψηλού κινδύνου για σοβαρή νόσο από γρίπη παραμένουν οι ίδιες εφέτος (περισσότερες πληροφορίες για γρίπη στην ιστοσελίδα του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ www.keelpno.gr). Επιπρόσθετα, συστήνεται ιδιαιτέρως ο εμβολιασμός του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού με κύριο στόχο την προστασία των ασθενών τους.

(πηγή: nooz.gr)

Το 2008 ο νεαρός Αυστραλός Ντουζόν Ζαμίτ, που σκοτώθηκε στη Μύκονο μετά απρόσμενη επίθεση που δέχτηκε έξω από ένα νυχτερινό κέντρο του κοσμοπολίτικου νησιού, προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση όταν έκανε «δώρο ζωής» στον ομογενή Κώστα Γρίμπιλα ο οποίος ζει έκτοτε με την καρδιά του Ντουζόν.

Τώρα, όπως γράφει ο «Νέος Κόσμος», ο Κώστας Γρίμπιλας -που τώρα ζει μόνιμα στο Σίδνεϊ- έγινε πατέρας!

«Είναι γεγονός ότι, μέσα από το θάνατό του, ο Ντουζόν μού έσωσε τη ζωή. Από την πρώτη μέρα λοιπόν που μου χάρισε την καρδιά του, έχω κάνει μια μετάβαση από το Εγώ στο Εμείς. Νιώθω υπεύθυνος και για τους δυο μας. Έχω χάσει πια τον αυθορμητισμό των κινήσεών μου.

Πριν κάνω ο,τιδήποτε, θα σκεφτώ, αν η κίνησή μου αυτή θα επηρεάσει θετικά ή αρνητικά εμένα και την καρδιά μας. Μού έχει εμπιστευθεί ό,τι πιο ιερό. Την καρδιά του! Θα ήταν λοιπόν ανέντιμο, από μέρους μου, να μη σκέφτομαι και για τους δυο μας» λέει.

Είναι κάτι που εμφανώς επιδίωξε όταν, ένα μήνα μετά τη μεταμόσχευση, γνώρισε τους γονείς του και ένα χρόνο αργότερα, το 2009 ζήτησε από τον πατέρα του Ντουζόν, Όλιβερ, να τον στεφανώσει με την αγαπημένη του σύντροφο Πόπη.

«Οι συζητήσεις για τη ζωή του Ντουζόν με την οικογένειά του, οι επισκέψεις μου στο σπίτι που μεγάλωσε, το γεγονός ότι μπήκα στο δωμάτιό του, με έχουν φέρει πολύ κοντά του. Οι φωτογραφίες του, από τη μέρα που γεννήθηκε μέχρι την τραγική μέρα που τον δολοφόνησαν, διακοσμούν το σπίτι μου.

Νιώθω την παρουσία του παντού. Κάθε χτύπος της καρδιάς μας, ενισχύει το δεσμό μας. Έχουμε γίνει φίλοι. Βρίσκεται δίπλα μου κάθε φορά που τον χρειάζομαι. Είναι ο φύλακας άγγελός μου».

Σήμερα που μόλις έγινε πατέρας, ο Κώστας Γρίμπιλας λέει: «Πιστεύω ότι η Κωνσταντίνα Αγγελική (η κόρη του) έχει δυο μπαμπάδες και θα κρατήσει ζωντανή τη μνήμη και το μεγαλείο της καρδιάς του Ντουζόν».

Σ’ ένα ξέσπασμα χαράς και συγκίνησης, κρατώντας την κορούλα του πάνω στην καρδιά του – δώρο ζωής του Ντουζόν, θα πει: «Πώς μπορώ ποτέ να ξεχάσω τον Ντουζόν, όταν κάθε χτύπος της καρδιάς μου, μου θυμίζει πόσο τυχερός στ’ αλήθεια είμαι; Δεν θα ήμουν εδώ, χωρίς εκείνον, αλλά ούτε και η κόρη μου. Είχα μόνο δυο μέρες ζωής όταν παρουσιάστηκε το μόσχευμα της καρδιάς του Ντουζόν».

Η συγκίνηση είναι το ίδιο δυνατή, όπως και τον πρώτο καιρό: « Γι’ αυτό, η γυναίκα μου κι εγώ, θέλαμε οι γονείς και τα αδέλφια του Ντουζόν να γνωρίσουν αμέσως το κοριτσάκι μας και ζητήσαμε από τη μητέρα του, Ρόζμαρι, να γίνει νονά του. Σε εκείνους χρωστάμε το ότι σήμερα κρατάμε στην αγκαλιά μας αυτό το κοριτσάκι.

Αν δεν ήταν εκείνοι, δεν θα ήταν εδώ η Κωνσταντίνα, να κοιμάται πάνω στο στήθος μου και ν’ ακούει τους χτύπους της καρδιάς του Ντουζόν. Αυτό είναι κάτι για το οποίο θα του είμαι σ’ όλη μου τη ζωή, ευγνώμων».

Η φιλία μεταξύ της οικογένειας του δωρητή οργάνου και εκείνου που δέχεται το μόσχευμα, είναι σπάνια. Συνήθως δεν γνωρίζονται. Λόγω των περιστάσεων όμως κάτω από τις οποίες εξελίχθηκε η όλη υπόθεση και του εύρους της δημοσιότητας που έλαβε, οι γονείς του Ντουζόν, εξέφρασαν την επιθυμία να γνωρίσουν τον άντρα που στο στήθος του χτυπούσε η καρδιά του γιού τους. Η φωτογραφία που η μητέρα του Ντουζόν βάζει το χέρι της στο στήθος του Κώστα για να νιώσει τους χτύπους της καρδιάς του γιού της, έκανε τον γύρο του κόσμου

«Οφείλω στους γονείς του Ντουζόν, όχι ένα, αλλά χίλια ευχαριστώ. Η γενναιοδωρία τους έσωσε τη ζωή μου» θα πει ο Κώστας Γρίμπιλας που φορά νύχτα-μέρα στο χέρι του το δερμάτινο και ασημένιο βραχιόλι του Ντουζόν. Που του μιλά κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί και ανάβει ένα κερί για την ψυχή του…

(πηγή: nooz.gr)

Γράφει ο Παναγιώτης Μουχτερός

Όλα ήταν κανονισμένα από την αρχή. Ήμασταν συνεπείς στο ραντεβού μας με τη μοίρα. Με τυλίξανε με μια κουβέρτα που ήταν μούσκεμα απ’ τη βροχή κι απ’ τα κύματα και όλοι μαζί ανεβήκαμε… στη σάπια βάρκα της προσφυγιάς.

Φύγαμε ένα βράδυ, στα κλεφτά, καθώς βροντές από βόμβες ταρακουνούσαν γη και θάλασσα μαζί, ενώ αόρατα αεροπλάνα πετούσαν από επάνω μας και σχίζανε τον ουρανό σε κομμάτια. Αποχαιρετήσαμε τη δική μας Αλεξάνδρεια την ώρα που δεν έμενε τίποτα όρθιο κι όλα γινόντουσαν καπνός και αίμα και στάχτη ξοπίσω μας. Σφίγγαμε το στομάχι για μερόνυχτα ολόκληρα αλλά είχαμε αποφασίσει ότι θα κάναμε υπομονή και πως θα αντέχαμε όλες τις κακουχίες κι ας μη βλέπαμε την ώρα να φιλήσουμε τη γη των ονείρων μας, να αγκαλιάσουμε τη νέα μας πατρίδα, να γίνουμε επιτέλους πολίτες μιας χώρας, με ταυτότητα, με ονοματεπώνυμο. Δεν τα καταφέραμε όλοι. Είδα τη μάνα μου να θαλασσοδέρνεται και να χάνεται στο βυθό και να με κοιτάει ενώ βυθίζεται με εκείνα τα γλυκά της μάτια που ξεχείλιζαν από νερό κι αλάτι, καθώς πνίγονταν μαζί της. Είδα τα αδέρφια μου να ψοφάνε από την πείνα και τα άψυχα κουφάρια τους να γίνονται τα κουπιά της σωτηρίας μας. Ένιωσα όπως το δέντρο που το ξερίζωσε κάποιο αδίστακτο γιγάντιο χέρι. Και που για ρίζες είχε τα σωθικά μου.

Φτάσαμε μετά από εβδομάδες κρύου και θανάτου, όταν μας ξέβρασε η ζωή πάνω σε μια έρημη βραχονησίδα. Ο ήλιος έκαιγε τα ατροφικά τα μαγουλά μας και μερικές ζεστές κάννες κάνανε νόημα για να συνέλθουμε γρήγορα και να κατεβούμε από τη γελοία μας σχεδία. Οι πρώτοι κάτοικοι στη νέα αυτή χώρα ήτανε άνδρες ντυμένοι με ρούχα στρατιωτικά και με κουκούλες που ανεβοκατέβαιναν στα πρόσωπά τους, καθώς φωνάζανε και δίνανε διαταγές. Κι ήταν αξιοπερίεργη η οργή τους εναντίον μας. Λες και μπορούσαμε να διαφύγουμε, λες κι είχαμε δύναμη να δραπετεύσουμε, τη στιγμή που δεν μας είχαν απομείνει κουράγια ούτε για ν’ ανοιγοκλείσουμε τις πεινασμένες μας μασέλες. Μας ρίξανε σε ένα μπουντρούμι σαν τα ψόφια τα σκυλιά, για να μας καταμετρήσουν. Προσπάθησαν να μας πούνε με λέξεις σπαστές ότι είμαστε εγκληματίες και ότι αυτό που κάναμε τιμωρείται από το Νόμο και τη σύγχρονη ελληνική Πολιτεία, ότι δεν γίνεται να μπαίνει εδώ μέσα όποιος γουστάρει, ότι η χώρα αυτή έστησε θεόρατους φράχτες για να μην περνάει κανείς παρά μόνο ο Θεός ο ίδιος, ότι εδώ κάνει κουμάντο ο Δίας ο Ξένιος, και πως θα περιμένουμε να δούμε αν προκαλέσαμε την οργή και το μένος του για όσα κάναμε. Μα δε ζητήσαμε πολλά. Λιγάκι από φαγητό και λιγάκι από ελπίδα.

Τα χρόνια περάσαν κι έμαθα κι εγώ να ψελλίζω λεξούλες ελληνικές. Έμαθα κι εγώ για τον Δία, την Αθηνά και τους υπόλοιπους Ολύμπιους Θεούς, για το μύθο και την πραγματικότητα. Πήγα και σε σχολειό και μ’ άρεσε παρότι δεν καταλάβαινα ακόμα πολλά κι ας με βάζανε πάντα στο τελευταίο το θρανίο, σαν από τιμωρία για το ότι ήμουν διαφορετικός από τα υπόλοιπα παιδιά. Το πιο περίεργο απ’ όλα όμως ήταν ότι για την κάθε παραμικρή σκανδαλιά ήμουν πάντα ο πρώτος υποψήφιος ένοχος, ακόμα και για πράξεις που είχαν κάνει άλλοι και που τους είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια, δεν ξέρω, λες και οι γραμμές από το μελαμψό το μέτωπό μου σχημάτιζαν τη λέξη εγκληματίας.

Και δεν ήταν λίγες οι φορές που μου τη στήνανε οι καλοί μου οι συμμαθητές λίγο πριν φύγω για το σπίτι και με κάνανε ακόμα πιο μαύρο στο ξύλο και χαράσσανε πάνω στην πλάτη μου συνθήματα για την Ελλάδα και με φτύνανε και μου λέγανε ότι είναι οι αρχηγοί εκείνοι και πως πρέπει να υπακούω και να μη βγάζω τσιμουδιά. Ακόμα κι όταν πήγαινα να παίξω μόνος μου με παίρνανε από πίσω και βγάζανε σουγιάδες και μου έλεγαν ότι αν η μπάλα περάσει τη γραμμή τους θα μου κόψουν το κεφάλι και θα το κάνουν μπάλα, αλλά και τότε, τα απογεύματα, που ερχόντουσαν κάτω από το δωμάτιό μου και μου καίγανε το παράθυρο για να τρομάξω. Φόβος και ιδρώτας και φωτιά.

Παρόλα αυτά, την αγάπησα τη χώρα ετούτη. Σε βαθμό τέτοιο που αρίστευσα στα μαθήματά της. Και θέλησα να σηκώσω ψηλά τη σημαία της, να δείξω ότι πατρίδα είναι η αγάπη και ότι δεν έχει σημασία που δεν γεννήθηκα εδώ και που οι δικοί μου δεν μιλάγανε τα ελληνικά, ότι δεν παίζει κανένα ρόλο το χρώμα του δέρματός μου, αλλά κανένας δεν με άκουγε, ούτε μικρός ούτε μεγάλος και είπανε ότι για να μην καταντήσουν οι Έλληνες σαν τους Ινδιάνους πρέπει να μαζέψουν εμένα και όλους τους υπόλοιπους μετανάστες και να μας κάψουν στην πυρά για να ξεβρωμίσει επιτέλους αυτός ο τόπος από τα παράσιτα του πλανήτη. Μα εγώ επέμενα κι απαντούσα με τα λόγια τα δικά τους, αυτά που με διδάξανε, είπα για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία και την Ισότητα αλλά εκείνοι με αρνήθηκαν και βροντοφώναξαν ότι το ελληνικό Σύνταγμα δεν προβλέπει την ισότητα για τους αλλοδαπούς παρά μόνο για τους Έλληνες. Για εκείνους δηλαδή που έχουν την ελληνική την ιθαγένεια, όχι τους ιθαγενείς σκέτο. Και μου στέρησαν ακόμα και αυτήν την ελάχιστη τελευταία πιθανότητά μου να σταματήσω πια να είμαι πρόσφυγας, να σβήσω επιτέλους τα όρια και τα σύνορα από το χάρτη. Να νιώσω κάτοικος του κόσμου όλου.

Ένα πρωί άκουσα ποδοβολητά. Ήρθανε να συλλάβουν τον πατέρα μου γιατί του λήξαν τα χαρτιά και ο νόμος άλλαξε και δεν έχουμε δικαίωμα πλέον να αναπνέουμε αέρα ελληνικό. Έτρεξα και κρύφτηκα μέσα σ’ έναν κάδο, γεμάτο σκουπίδια από ευρωπαϊκά προϊόντα και με ποντίκια, μέχρι να φύγουν τα γατόνια της αστυνομίας. Δεν τους έκοψε ότι τα σκουπίδια, ακόμα και τα ανθρωπόμορφα, βρίσκονται σε κάδους κι έτσι τη γλύτωσα για λίγο μέχρι που λιποθύμησα από την πολλή την μπόχα. Όταν ξύπνησα και σιγουρεύτηκα πως είχαν φύγει όλοι και ότι δεν μου ‘χε μείνει πια ούτε μάνα ούτε πατέρας ούτε αδελφός άρχισα να ντύνω το κορμί μου με στολίδια. Ζώστηκα από την κορυφή μέχρι τα νύχια και έδεσα σφιχτά κάθε αλυσίδα γύρω από το λαιμό, τα πλευρά, τα γόνατά μου. Στάθηκα στο κέντρο της πλατείας, σαν ένα δέντρο όμορφο, στολισμένο με καλώδια και διακόπτες. Διάφοροι περαστικοί σταμάτησαν απορημένοι κι έμειναν να με κοιτάζουν με βλέμματα σφιχτά, τρομαγμένα. Μερικοί βάλανε τις φωνές και άλλοι τρέξαν όσο μακρύτερα μπορούσαν. Κάποιες μανάδες με παρακαλούσαν με φωνή πνιχτή λέγοντας “όχι, παιδί μου, μην το κάνεις αυτό, σε αγαπάμε σαν δικό μας παιδί”. Μέτρησα αντίστροφα και είδα τη ζωή μου όλη μέσα σ’ αυτά τα τελευταία δευτερόλεπτα. Είδα τα χρόνια του μίσους. Είδα τον ήλιο των ανθρώπων. Κι έγινα έκρηξη. Έγινα ήλιος κι εγώ. Για να δακρύζουν οι άνθρωποι.

Κάθε φορά που θα με κοιτάνε.

(πηγή: kakoskeimena.net)

«Μαχαίρι» 14,2% στις δαπάνες του υπουργείου Παιδείας

Νέες δραστικές δαπάνες στην Παιδεία, που αναμένεται να πλήξουν Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια, περιλαμβάνει η επικαιροποίηση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος 2013-2016, που πέρασε χθες από τη Βουλή.

Με το νέο νομοσχέδιο περικόπτονται κατά 14,2% οι δαπάνες του υπουργείου Παιδείας.

Από την επικαιροποίηση προβλέπεται νέα μείωση του αριθμού των αναπληρωτών και ελαχιστοποίηση των προσλήψεων, που θα οδηγήσει σε αύξηση του ωραρίου.

Οι εκπαιδευτικοί θα έρθουν αντιμέτωποι με την αύξηση του χρόνου εργασίας τους με στόχο να εξοικονομηθούν το 2013 περίπου 41,2 εκατομμύρια ευρώ και το 2014 περίπου 61,8 εκατομμύρια ευρώ.

Το νέο σχέδιο σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα θα αυξήσει το ωράριο κατά 3 με 4 ώρες την εβδομάδα, ενώ ταυτόχρονα ίσως καταργήσει και τις μειώσεις στο ωράριο οι οποίες σήμερα ισχύουν μετά την πάροδο κάποιων ετών διδασκαλίας.

Έτσι αναμένεται οι δάσκαλοι να φτάσουν ακόμη και τις 27 ώρες την εβδομάδα, ενώ οι καθηγητές τις 24 ώρες διδασκαλίας ανά εβδομάδα.

Οι πραγματικές δαπάνες από τον τακτικό προϋπολογισμό για την εκπαίδευση θα πιάσουν ιστορικά χαμηλά πέφτοντας στο 2,15% επί του ΑΕΠ το 2016.

Ταυτόχρονα, αποκαλύπτονται οι στόχοι του σχεδίου «Αθηνά» για τα ΑΕΙ-ΑΤΕΙ με την πρόβλεψη για «μείωση των λειτουργικών δαπανών τους κατά 67,4 εκατ. ευρώ λόγω συγχωνεύσεων».

Βάλτε φρένο στη διάλυση του δημόσιου σχολείου, καλεί η ΟΛΜΕ, καταγγέλλοντας ότι κάθε εβδομάδα χάνονται 32.000 διδακτικές ώρες.

(πηγή: newsbeast.gr)

Γράφει η Φιλιώ Π. Κοντραφούρη

Ο Σωκράτης είναι πάντα σκεπτικός. Το ίδιο και ο Πλάτωνας. Σαν τους ανθρώπους που περνάνε μπροστά από τα αγάλματα τους, εκεί στην οδό Πανεπιστημίου στο κέντρο της Αθήνας. Άνθρωποι σχεδόν πάντα βιαστικοί και το βλέμμα τους, κι εκείνο σχεδόν πάντα χαμηλωμένο. Πολλές φορές τους χάνω ανάμεσα στα graffiti που τόσο παράφωνα “στολίζουν” τα κτίρια στα Προπύλαια. Άλλο ένα σημάδι της παρακμής των καιρών. Παρολ’ αυτά, από τότε που γύρισα, η Αθήνα συνεχίζει να με μαγεύει. Και να με απογοητεύει. Γιατί βρήκα μια Ελλάδα που άφησα αλλιώς.

Όλο και πιο συχνά, βλέπω γύρω μου ανθρώπους που μου θυμίζουν όλο και περισσότερο όλους εκείνους τους Αφγανούς που έχω γνωρίσει στη διάρκεια των χρόνων που έχω ζήσει στο Αφγανιστάν. Γιατί βλέπω τους Έλληνες να αποκτούν την ψυχολογία ενός λαού που τις τελευταίες δεκαετίες δεν έχει γνωρίσει τίποτε άλλο εκτός από πόλεμο, βία και ανείπωτη φτώχια.

Σε μεγάλη αντίθεση όμως με τους Αφγανούς, οι Έλληνες έζησαν χρόνια μεγάλης ευημερίας σε μια δημοκρατική, ευρωπαική χώρα. Πάντα είχαν ένα ατελείωτο φως από πάνω τους που ποτέ, κανένας δε μπόρεσε να αλυσοδέσει. Κι όμως, διακρίνω στους Έλληνες το θυμό, το μίσος, την απελπισία, την απόγνωση και το χειρότερο απ’ όλα, την ίδια παραίτηση που έχω δει στα μάτια και τα λόγια των Αφγανών. Θυμό για την αδικία, μίσος για την εξουσία και τα συμφέροντα της, απελπισία για το μέλλον, απόγνωση για τη ζωή και παραίτηση από το ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο.

Οι Αφγανοί πάντα μου υπενθύμιζαν την αγωνία της κάθε μέρας, του να μπορούν να πηγαίνουν κάθε βράδυ στο σπίτι τους ένα κομμάτι ψωμί. Τώρα βλέπω τους Έλληνες να ζούνε το ίδιο, μήνα με το μήνα. Έχουν το ίδιο άγχος, τον ίδιο φόβο, την ίδια αγωνία για το αν θα μπορέσουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς, το ενοίκιο, το δάνειο, να γεμίσουν το ψυγείο, να πάρουν τα φάρμακα τους μέχρι να πληρωθούν τον επόμενο μήνα (αν έχουν ακόμα δουλειά).

Θαυμάζω την υπομονή των Ελλήνων. Την αντοχή (και την ανοχή) τους σε όλα αυτά που διαδραματίζονται τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, τη σιωπή τους μπροστά σε όλα αυτά που ακούγονται καθημερινά μέσα από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, από καλοβαλμένους κυρίους με άσπρα πουκάμισα και κυρίες με γυαλιστερά κραγιόν. Και θαυμάζω την αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Και θυμώνω όταν τη βλέπω να τσαλακώνεται και να πετιέται σαν χθεσινή εφημερίδα που δεν υπολογίζει κανένας, δυστυχώς κάποιες φορές ούτε οι ίδιοι οι Έλληνες.

Αποφάσισα να επιστρέψω από το Παρίσι στην Ελλάδα πριν μερικούς μήνες. Είμαι προνομιούχα, θα μπορούσα να είχα μείνει στην καλοπληρωμένη δουλειά μου στη Γαλλία, θα μπορούσα να είχα επιστρέψει στην Αμερική (που είναι και της μόδας άλλωστε, μιας και μπορεί να ανταμείψει πλουσιοπάροχα ακόμα και τους αποτυχημένους. Αλλά όλους αυτούς, εντός και εκτός Ελλάδος, ας τους κρίνει η ιστορία και ο λαός που κάποτε υποτίθεται πως υπηρέτησαν).

Ως άνθρωπος, μου έλειπε η χώρα μου. Κι ως δημοσιογράφος, ήθελα να μπορέσω να εξηγήσω στο εξωτερικό τι σημαίνει η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, πέρα από τους αριθμούς, τα Eurogroup και τα ομόλογα. Ήθελα να εξηγήσω με τα ρεπορτάζ μου πως δεν είναι όλοι οι Έλληνες που δεν πληρώνουν φόρους. Ήθελα να δείξω πως εκατομμύρια Έλληνες δεν έχουν πρόσβαση σε δημόσια περίθαλψη. Εκατοντάδες αυτοκτονούν, χιλιάδες φεύγουν. Ήθελα να δείξω πως οι Έλληνες δεν είναι ζητιάνοι και πως αξίζουν αν μη τι άλλο, σεβασμό. (Αλλά πρέπει πρώτα από όλα να τον αξιώσουν οι ίδιοι, από το να μη “λαδώσουν” κάποιον δημόσιο υπάλληλο για να κάνουν τη δουλειά τους και να πουν όχι στο “γλείψιμο” της εξουσίας για κάποιο ρουσφέτι, μέχρι του να ζητήσουν μια απόδειξη, να αντισταθούν στη “λαμογιά” και να πετάξουν το σκουπίδι στον κάδο που είναι δίπλα τους και όχι στο δρόμο. )

Επέστρεψα στην Ελλάδα χωρίς δουλειά τον πρώτο καιρό. Και σιγά-σιγά άρχισα να γνωρίζω από κοντά όλους εκείνους που αντιστέκονται, με το δικό τους τρόπο ο καθένας, σε όσα συμβαίνουν. Ένας ταξιτζής που φώναξε “ποτέ μην αφήσεις κανένα να σε κάνει να ντραπείς που είσαι Ελληνίδα,” η ιδιοκτήτρια ενός μικρού καφενείου σε μια φτωχογειτονιά της Δραπετσώνας που, παρά τα “φέσια,” κερνάει καθημερινά τους άστεγους και τους άπορους της γειτονιάς, ένας 30άρης άνεργος που με ένα γάλα και μισή κονσέρβα στο ψυγείο και 8 ευρώ στην τσέπη, μπορεί ακόμα να γελάει με πάθος και να συνεχίζει να ψάχνει για δουλειά. Είναι κάποιοι από τους πολλούς που, μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, παραμερίζουν τη μιζέρια και τις δυσκολίες και μου επιβεβαιώνουν καθημερινά πως όχι, δε μετανιώνω που γύρισα.

Μάλλον θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να μάθουμε το τέλος αυτής της ιστορίας της κρίσης, χρόνια πιο επώδυνα, και θα ήθελα να είμαι και τότε εδώ, όταν οι άνθρωποι αυτής της χώρας έχουν ίσως αρχίσει επιτέλους να φτιάχνουν οι ίδιοι την Ελλάδα που εκείνοι ονειρεύονται και αναζητούν.

Ποτέ δεν θα έκρινα κάποιον που τώρα είτε θέλει να φύγει από την Ελλάδα είτε δεν θέλει να επιστρέψει. Γνωρίζω πως ανήκω στη μειοψηφία, όπως και ότι πολλοί άνθρωποι έχουν πρόβλημα επιβίωσης και αναγκάζονται να φύγουν. Άλλοι θέλουν έναν τόπο όπου μπορούν να ανοίξουν τα φτερά τους, αντί να τα κρατάνε κλειστά σε μια χώρα που περιμένει μάλλον να τους πνίξει. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, που λιγοψυχούν και λιποτακτούν γιατί απλά δεν αντέχουν στα δύσκολα τώρα που πέρασαν τα εύκολα. Και η επιλογή τους να είναι μακριά από την Ελλάδα είναι πολύ πιο ντόμπρα και τίμια από εκείνους που παραμένουν εδώ παραιτημένοι, χτυπημένοι, με το κεφάλι σκυμμένο και μοιρολατρικά περιμένουν κάποιο Γκοντό να αλλάξει τα πάντα, όπως στο θεατρικό του Μπέκετ. Γιατί ο Γκοντό τελικά δεν έρχεται ποτέ.

Πριν πολλά χρόνια, είχα μια νυχτερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο, μαζί με την παιδική μου φίλη, τη Μελίνα. Εκείνη ηθοποιός, εγώ δημοσιογράφος στα σκαριά, διαβάζαμε στον αέρα αποσπάσματα από ποιήματα και λογοτεχνία. Η Μελίνα λοιπόν είχε βρει κάπου μια φράση που μας άρεσε κάπως παραπάνω και γι’ αυτό τη διάβαζε συχνά-πυκνά στην εκπομπή. “Από μικρή αναρωτιόμουνα ποιός έχει τη δύναμη, αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει…” Τότε ακόμα δεν είχα την απάντηση. Τη βρήκα μετά από χρόνια χασούρας. Τη δύναμη την έχει αυτός που πονάει, απλά δεν το ξέρει…

*Η Φιλιώ Κοντραφούρη είναι ανταποκρίτρια του CCTV News International

(πηγή: theinsider.gr)

Εξαιρετικά ανησυχητικές διαστάσεις προσλαμβάνει η ανεργία στην Κύπρο, που πλέον αποτελεί τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας, 7.000 νοικοκυριά έχουν δύο άνεργους στην οικογένεια, ενώ 300 νοικοκυριά έχουν πέραν των τριών ατόμων άνεργα στο σπίτι.
Επίσης, υπολογίζεται ότι 37.500 νοικοκυριά έχουν τουλάχιστον έναν άνεργο.
Η πραγματική ανεργία έχει εκτοξευθεί στα ύψη, με αποτέλεσμα 60.000 άτομα να είναι εκτός παραγωγικής διαδικασίας. Το ποσοστό της ανεργίας άγγιξε επίπεδα ρεκόρ και ανήλθε στο 14,7% του εργατικού δυναμικού.

(πηγή: imerisia.gr)